Είδα ένα βίντεο που το τελευταίο διάστημα κάνει το γύρο του διαδικτύου. Και από εκείνη τη στιγμή δεν μπορώ να το ξεχάσω.
Είδα ένα κορίτσι να σπρώχνει, να φωνάζει, να απαιτεί ταπείνωση. Και ένα άλλο κορίτσι, φοβισμένο, μόνο, να προσπαθεί να σταθεί όρθιο. Και κάπου εκεί, κάτι ράγισε μέσα μου.
Ως άνθρωπος αλλά και ως μαμά. Θα μπορούσε ίσως να είναι το παιδί μου – και το ένα, και το άλλο. Θα μπορούσε να είναι η κόρη μου αυτή που χτυπιέται ή αυτή που χτυπά. Γιατί πίσω από κάθε παιδί, υπάρχει μια ιστορία που δεν βλέπουμε. Και μια ευθύνη που δεν μπορούμε να αρνηθούμε.
Δεν γεννιούνται τα παιδιά σκληρά. Μαθαίνουν τη σκληρότητα. Από την αδιαφορία και από τον θυμό που δεν χωράει στο σπίτι. Από το «δεν πειράζει, παιδιά είναι». Όμως πειράζει. Και πειράζει πολύ.
Αν δεν μάθουμε στα παιδιά μας τι σημαίνει σεβασμός, ενσυναίσθηση, όρια και αξιοπρέπεια, τότε τους στερούμε κάτι πολύτιμο: την ικανότητα να γίνουν Άνθρωποι. Όχι απλώς μεγάλοι. Άνθρωποι.
Δεν γράφω ως ειδικός. Γράφω ως μάνα. Που βλέπει και ανησυχεί. Που θυμώνει και πονά. Και που ξέρει πως δεν φτάνει να πούμε «τι κρίμα». Χρειάζεται να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας. Να τους μιλήσουμε. Να τα δούμε στ’ αλήθεια. Και να τα μάθουμε να μην γονατίζουν – ούτε να ζητούν να γονατίσουν άλλους.
Λ. Μπουκουβάλα
