Το πρόσφατο ατύχημα ενός πολύ αναγνωρίσιμου ηθοποιού (είμαι σίγουρη πως ξέρετε όλοι ποιος είναι, δεν χρειάζεται να σας το πω) – που ευτυχώς δεν είχε θύματα – έγινε αφορμή να ξανασκεφτούμε κάτι που, όσο κι αν το ξέρουμε, συχνά το ξεχνάμε: η ευθύνη στον δρόμο είναι υπόθεση όλων μας. Δεν έχει σημασία αν είσαι γνωστός στο ευρύ κοινό ή όχι· πίσω από κάθε τιμόνι υπάρχει ένας άνθρωπος που κουβαλά ζωή, όνειρα και ανθρώπους που τον περιμένουν να γυρίσει σπίτι.
Καμιά φορά η καθημερινότητα μας παρασύρει. Πίνουμε ένα ποτό και λέμε «εντάξει, είμαι καλά». Μένουμε ξύπνιοι ως αργά και «θα τη βγάλουμε» μέχρι το σπίτι. Μιλάμε στο κινητό, βιαζόμαστε, εκνευριζόμαστε. Όμως η αλήθεια είναι πως μία μόνο στιγμή απροσεξίας μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
Και τότε δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Μένει μόνο η σκέψη του «αν είχα προσέξει λίγο περισσότερο…».
Δεν είναι ντροπή να αφήσεις το αυτοκίνητο και να πάρεις ταξί, ούτε να περιμένεις λίγο προκειμένου να ξεκουραστείς πριν ξαναοδηγήσεις. Δεν είναι υπερβολή να φορέσεις ζώνη ακόμη και για να πας ως τη γωνία, ούτε κράνος για να πεταχτείς κάπου στα «δυο τετράγωνα». Είναι πράξεις αγάπης – για εσένα και για τους άλλους.
Το κράτος, με τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, θέτει πιο αυστηρούς κανόνες, προσπαθεί να κινητοποιήσει τους οδηγούς, να σταματήσει αυτή τη νοοτροπία του «δε βαριέσαι». Αλλά κανένας νόμος δεν μπορεί να μας προστατεύσει αν δεν το θελήσουμε πρώτα εμείς.
Η ασφάλεια δεν είναι θέμα φόβου· είναι θέμα σεβασμού. Σεβασμού για τη ζωή – τη δική μας και των ανθρώπων γύρω μας.
Ας το σκεφτούμε λίγο όλοι πριν ξεκινήσουμε την επόμενη διαδρομή μας. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να φτάσουμε κάπου. Είναι να φτάσουμε ασφαλείς. Για εμάς αλλά και για εκείνους που αγαπάμε.