Είναι από τις γυναίκες καλλιτέχνιδες που πραγματικά αξίζουν την προσοχή μας και αποτελούν σίγουρα, ένα υγιές πρότυπο για τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική. Όμως η Παυλίνα Βουλγαράκη δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και σίγουρα τους τελευταίους δυο μήνες, μια υπέροχη μαμά, καθώς όπως δηλώνει η ίδια, «με την έλευση της κόρης μου, εκτός από την απέραντη και αδιαχείριστη αγάπη που αισθάνομαι, ξαφνικά θέλω να γίνω ο άνθρωπος που θα ήθελα να ήταν η μητέρα της κόρης μου».
Δεν είχε τύχει μέχρι σήμερα να τη συναντήσω δημοσιογραφικά και πραγματικά χάρηκα πολύ που αφορμή γι’ αυτή την πρώτη μας συνάντηση στάθηκε η live συμμετοχή της, την 1η Οκτωβρίου στη συναυλία του Γιώργου Σαμπάνη στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας. Μιλήσαμε, στον ελάχιστο χρόνο που μπόρεσε να ξεκλέψει από τη μικρή της, για όλα. Για τη διαφορετική καθημερινότητα που ζει, τον Γιώργο Σαμπάνη, τον οποίο χαρακτηρίζει «θεότρελο» με την καλή έννοια, καθώς και τους κοινούς μουσικούς τους τόπους, αλλά και για τον στόχο της μουσικής.
Συνέντευξη στη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Δε γίνεται να μη ξεκινήσω τη συζήτησή μας από το ευχάριστο γεγονός της έλευσης του πρώτου σας παιδιού, πριν από σχεδόν ενάμιση μήνα. Αλλάζουν όλα, όπως λένε, στον συναισθηματικό κόσμο της γυναίκας;
Έχουν ήδη αλλάξει πολλά πράγματα. Εκτός από την απέραντη και αδιαχείριστη αγάπη που αισθάνομαι, ξαφνικά θέλω να γίνω ο άνθρωπος που θα ήθελα να ήταν η μητέρα της κόρης μου. Τα πράγματα γίνονται πιο καθαρά και πιο διαυγή στο μυαλό μου.
Διαφορετική η καθημερινότητα. Την περιμένατε έτσι; Προσδοκούσατε αυτή την αλλαγή;
Δεν είχα προσδοκίες. Ήμουν ανοιχτή στη νέα πραγματικότητα. Την δέχτηκα όπως είναι. Είναι τελείως διαφορετική και πάρα πολύ απαιτητική, αλλά έχει στιγμές μεγάλης χαράς.
Έχετε μεγαλώσει σε πολύτεκνη οικογένεια, είσαστε τέσσερα αδέρφια. Αν και νωρίς ακόμη, ήταν ποτέ στη σκέψη σου η δημιουργία μεγάλης οικογένειας;
Θα μου άρεσε πολύ αλλά είναι πολύ νωρίς για να ξέρω.
Αφορμή για τη συνέντευξή μας είναι η συναυλία στο Κατράκειο Νίκαιας, την 1η Οκτωβρίου, δίπλα στον Γιώργο Σαμπάνη. Ανυπομονείτε να βρεθείτε ξανά στη σκηνή; Να επικοινωνήσετε με τον κόσμο;
Δεν έχω σκοπό να κάνω παραστάσεις το επόμενο άμεσο διάστημα. Είμαι σε μια φάση που θέλω να ασχοληθώ πιο πολύ με το αντικείμενο των σπουδών μου, την ψυχολογία και τη μουσικοθεραπεία, αλλά και με την κόρη μου. Συμμετέχω στη μεγάλη γιορτή του Γιώργου στην Αθήνα επειδή μου αρέσει ως καλλιτέχνης, είναι φίλος μου και θέλω να γιορτάσω τη χαρά του. Και η αλήθεια είναι ότι πράγματι ανυπομονώ να επικοινωνήσω με τον κόσμο μετά από τόσο καιρό αλλά και να χτυπηθώ σε μια συναυλία ενός καλλιτέχνη που γουστάρω πραγματικά.
Σε παλιότερη συνέντευξή σας, έχετε χαρακτηρίσει τον Γιώργο Σαμπάνη ως αντιστάρ. Πώς το εννοείτε αυτό;
Είναι ένας θεότρελος με την πολύ καλή έννοια, κανονικός άνθρωπος. Αγαπάει τη μουσική. Όλα ξεκινούν από εκεί. Δεν έχει φτιάξει μια περσόνα έχοντας βάλει τον εαυτό του μέσα και γι’ αυτό δεν πασχίζει να διατηρήσει μια εικόνα. Ζει τη ζωή του κι είναι ο εαυτός του. Αυθεντικός, άφιλτρος, έχει τους φίλους του που είναι αληθινοί. Δεν τον ενδιαφέρει ποιος είναι ποιος. Είναι πολύ διαφορετικός από τους περισσότερους «εμπορικούς» καλλιτέχνες που έχω γνωρίσει. Δεν είναι ψώνιο με λίγα λόγια.
Νιώθετε ότι έχετε κοινούς μουσικούς τόπους μαζί του;
Με όποιον αγαπάει τη μουσική και δημιουργεί πράγματα από την καρδιά του, έχω κοινούς τόπους. Με άλλους περισσότερο, με άλλους λιγότερο. Τον θαυμάζω και τον εκτιμώ, αυτός είναι ένας τόπος γόνιμος.
Η μουσική για σας έχει στόχο; Αφύπνιση, εκδήλωση συναισθημάτων;
Η μουσική για εμένα είναι εξομολόγηση. Αν μέσα απ’ αυτήν ξυπνήσει κάποιος, αν δακρύσει, αν θυμηθεί ή αν αναζητήσει το ωραίο, τότε ίσως η μουσική πέτυχε κάτι βαθύτερο.
Τι σας έχει μάθει η ζωή μέχρι σήμερα;
Πως η μεγαλύτερη επανάσταση είναι να παραμένεις ευαίσθητος σε έναν κόσμο που σε θέλει σκληρό. Πως η ομορφιά δεν φωνάζει, ψιθυρίζει. Κι αν δεν μάθεις να ακούς με την ψυχή, θα σου περάσει απαρατήρητη.
Φοβάστε για κάτι; Κι αν ναι, πώς ξορκίζετε τον φόβο;
Φοβάμαι το να συνηθίσουμε το άσχημο και να το βαφτίσουμε «κανονικό». Φοβάμαι τις στιγμές που η φωνή μέσα μου σωπαίνει. Όταν παύω να συγκινούμαι. Όταν κοιτάζω γύρω και δεν βλέπω πια θαύματα. Ο φόβος ξορκίζεται με πίστη.
Αν η Παυλίνα ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν;
Κάποιο μελαγχολικό χωρίς απαισιοδοξία. Από τα δικά μου ίσως το «Έλα λίγο πιο κοντά».
Για τον χειμώνα έχετε προγραμματίσει εμφανίσεις;
Για την ώρα όχι. Μια γκεστ εμφάνιση στη συναυλία του Γιώργου και άλλη μία στη συναυλία του φίλου μου Γιώργου Περρή.
