Είναι μια ήρεμη δύναμη στον χώρο. Κινείται κυρίως θεατρικά όμως τα τελευταία χρόνια, έχει κάνει αισθητή την παρουσία της και στην τηλεόραση. Είναι εκείνο το μελαγχολικό κορίτσι που επέλεξε ο Σωτήρης Τσαφούλιας για συμπρωταγωνίστρια του Πάνου Βλάχου στη σειρά του, «17 κλωστές» και εκείνη κέρδισε τις εντυπώσεις. Φέτος, απολαμβάνουμε τη Ντένια Στασινοπούλου να πρωταγωνιστεί στη viral κοινωνική κωμωδία της ΕΡΤ1, «Το παιδί» που εκτός από μαθήματα υποκριτικής, μας παραδίδει και μαθήματα ταεκβοντό.
Συνέντευξη στη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Τι απολαµβάνεις στη σειρά «Το παιδί»;
Πολλά! Θέλω όµως να εστιάσω στους καταπληκτικούς συναδέλφους µου, τους οποίους θαυµάζω κάθε µέρα και περισσότερο. Για τη φαντασία τους, τη συνέπεια τους, το χιούµορ τους. Το να εκπλήσσεσαι τόσο ευχάριστα καθηµερινά από το ταλέντο των συνεργατών σου και να εµπνέεσαι, για µένα είναι ανέλπιστο δώρο.
Πόσο κοντά σου, στη προσωπικότητα του, στον χαρακτήρα σου, είναι η Άρτεµις;
Ελπίζω πολύ, γιατί την εκτιµώ την Άρτεµη! Αυτό µε το οποίο ταυτίζοµαι αδιαµφισβήτητα είναι το πόσο συχνά νιώθει άβολα, ακόµη και σε απλές, καθηµερινές συνθήκες. Και στο ότι µε λίγους ανθρώπους νιώθει πραγµατικά ο εαυτός της.
Η συγκεκριµένη σειρά, µέσα από ένα ισορροπηµένο χιούµορ, κατά τη γνώµη µου, καταπιάνεται µε ένα πολύ ευαίσθητο θέµα, αυτό του αυτισµού. Σε προβληµάτισε, σε άγχωσε για το πώς θα το δεχτεί ο κόσµος; Οι τηλεθεατές;
Από την πρώτη µέρα που παίξαµε µαζί µε τον Βασίλη, οποιαδήποτε αγωνία µπορεί να υπήρχε, εξαφανίστηκε. Εµπιστεύτηκα το ένστικτό του απόλυτα. Από εκεί και πέρα, δεν µπορείς να ελέγξεις το αν ο κόσµος θα το «αγκαλιάσει» ή όχι. Εµείς κάνουµε απλώς το καλύτερο που µπορούµε. Δεν αντιµετωπίσαµε ποτέ τη συνθήκη ως «ειδική». Ο Δηµήτρης –στα µάτια µου– είναι ο πιο αξιολάτρευτος, αγνός και έξυπνος χαρακτήρας. Εκεί εστίασα από την πρώτη µέρα: στον θαυµασµό που µου προξενεί.
Σε έχουµε δει επίσης, τηλεοπτικά στις «17 κλωστές», στην «Παραλία». Τι κρατάς ως προς το επαγγελµατικό κοµµάτι απ’ όλες αυτές;
Κρατάω τις εµπειρίες αυτές ως πολύτιµες. Βεβαίως όλα εκκινούν από τους ρόλους της Άννας και της Σοφί, αντίστοιχα, που µε κέρδισαν από το πρώτο άκουσµα. Οι συνθήκες ήταν πολύ διαφορετικές, πολύ ενδιαφέρουσες και γεµάτες συναίσθηµα. Γνώρισα ανθρώπους που θαύµασα πολύ. Επανέρχοµαι συνέχεια στο θέµα του θαυµασµού, γιατί νοµίζω ότι αυτός είναι η βασική κινητήρια δύναµη µου. Επίσης η εµπιστοσύνη. Δεν ήξερα τι σηµαίνει να αφήνεσαι στα χέρια των συνεργατών σου νιώθωντας απόλυτη ασφάλεια. Είναι ζητούµενο πια για µένα.
Από τα πρώτα σου κιόλας βήµατα, είχες την τύχη θα πω, να βρεθείς θεατρικά δίπλα στον Γιάννη Μπέζο. Θα έλεγες πως είναι από τους ανθρώπους, οι οποίοι καθόρισαν το πώς θα είναι, θα εξελιχθεί η πορεία σου;
Ναι, σε µεγάλο βαθµό. Κυρίως µε επηρέασε στο θέµα της σηµασίας της συνέπειας. Μια τάση την είχα και µόνη µου, σίγουρα. Αλλά νοµίζω ότι είναι όντως δείγµα σεβασµού προς τρίτους και πρωτίστως προς τον εαυτό µας.
Έχεις νιώσει µέχρι σήµερα στιγµές απογοήτευσης;
Έχω νιώσει. Και σκεφτόµουν πολύ συχνά ότι δεν θα βρεθώ ποτέ εκεί που πραγµατικά επιθυµούσα. Όµως µεγαλώνοντας και οι επιθυµίες αλλάζουν –ίσως να απλουστεύονται κιόλας ή να γίνονται πιο ουσιαστικές– και έχω µάθει να βρίσκω σε κάθε συνθήκη το καλό που µπορώ να πάρω για να προχωρήσω. Τυχαίνει αυτή την περίοδο να είµαι ακριβώς εκεί που µου αρέσει επαγγελµατικά και να το απολαµβάνω αυτό, µαζί µε τις δυσκολίες του, που δεν είναι αµελητέες. Μπορεί να την διαδεχτεί το οτιδήποτε. Πολύ φως ή πολύ σκοτάδι. Αλλά έτσι είναι η ζωή!
Το να ακολουθήσεις την υποκριτική ήταν για σένα µονόδροµος, ή απλώς σε οδήγησε το ένστικτο σου ή η ανάγκη σου;
Μάλλον κάποια ανάγκη µου, είναι ένα ερώτηµα που δεν έχω κάτσει να το σκεφτώ ποτέ σοβαρά. Δεν εξηγούνται και όλα. Είναι σαν να ερωτεύεσαι και να ψάχνεις ποια ήταν η λογική διαδικασία που σε οδήγησε εκεί.
Για ποια θέµατα λες «µπράβο» στη Ντένια;
Λέω «µπράβο» όταν φτάνω κάπου έχοντας καταβάλει κόπο, χρόνο, συγκέντρωση. Δεν λέω «µπράβο» για οτιδήποτε προκύπτει από ευκολία, από µια έφεση που µπορεί να έχω. Μ’ αρέσει που τελευταία έχω βάλει και σωµατικές προκλήσεις στον εαυτό µου, όπως την ενασχόληση µε το ταεκβοντό. Έγινε για τις ανάγκες της σειράς, αλλά νιώθω ότι άνοιξε ένας κόσµος που θέλει άλλη λειτουργία εγκεφαλική, άλλη στάση απέναντι στο σώµα σου, άλλες αντοχές. Όταν κάτι καταφέρνω στο µάθηµα, µου λέω «µπράβο». Κι ας το πάρω πίσω στο επόµενο “χτύπηµα”.
Συναντάς και πάλι φέτος θεατρικά τον Γιάννη Μπέζο, σε τρια κωµικά µονόπρακτα του Τσέχωφ. Θέλεις να µου πεις δυο λόγια γι’ αυτή τη δουλειά;
Είναι µια δουλειά για µένα που έχει χαρακτήρα επιστροφής σε µια απλή, αγνή χαρά. Παίζουµε σαν παιδιά, για λίγη ώρα ο καθένας µας, µε ό,τι έχουµε και δίνουµε την µπάλα στον επόµενο. Ακόµα ανακαλύπτουµε το βάθος όσων λέµε, σε µια συνθήκη που φαίνεται εκ πρώτης όψεως απλοϊκή. Όµως εµπεριέχει τα πιο γνήσια κοµµάτια του εαυτού µας.
Οι γιορτές σου αρέσουν; Τις απολαµβάνεις;
Παρατηρώ ότι µεγαλώνοντας τις απολαµβάνω λιγότερο. Κάπως υπερισχύει µια µελαγχολία, το κενό που ενδεχοµένως νιώθει πολύς κόσµος. Ελπίζω αυτό να αλλάξει! Οι στολισµοί µου αρέσουν πολύ, τα φαγητά, µια ζεστασιά κάπως διάχυτη. Μόνο όµως όταν όλα αυτά ξεκινάνε πρώτα από µέσα µας.
