Γράφει η Άντζελα Τζέκου
Υπάρχουν μέρες που ξυπνάς, κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και ξαφνικά όλα σου φταίνε. Τα μαλλιά σου δεν κάθονται, το παντελόνι σε στενεύει, το μήνυμα που έστειλες χθες σου φαίνεται σήμερα εντελώς λάθος και εκείνο το αθώο «τι έχεις;» αρκεί για να σου προκαλέσει έναν μικρό εκνευρισμό. Ή έναν μεγάλο. Ανάλογα την ώρα.
Και κάπου ανάμεσα στην τρίτη υπαρξιακή κρίση της ημέρας και στην ανεξήγητη επιθυμία να βάλεις τα κλάματα επειδή τελείωσε ο αγαπημένος σου καφές, ανοίγεις το ημερολόγιο. Α, μάλιστα. Όλα εξηγούνται.
Είναι πάλι εκείνες οι μέρες του μήνα.
Προσωπικά, μου πήρε αρκετό καιρό να καταλάβω ότι δεν χρειάζεται κάθε μήνα να δίνω εξετάσεις ψυχικής αντοχής. Για χρόνια προσπαθούσα να συνεχίζω κανονικά την καθημερινότητά μου, να είμαι παραγωγική στη δουλειά, κοινωνική, χαμογελαστή, διαθέσιμη για όλους. Με λίγα λόγια, να είμαι η γνωστή εκδοχή του εαυτού μου. Μόνο που εκείνες τις μέρες αυτή η εκδοχή είχε προφανώς πάρει άδεια, χωρίς να με ενημερώσει.
Και για έναν άνθρωπο που συνήθως είναι αισιόδοξος, δραστήριος και γεμάτος ενέργεια, αυτή η αλλαγή δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.
Γιατί δεν είναι μόνο ότι νιώθεις διαφορετικά. Είναι ότι προσπαθείς να μη φανεί κιόλας. Να είσαι παρούσα στη δουλειά, στις σχέσεις σου, στον έρωτα, στις υποχρεώσεις σου, ενώ μέσα σου το μόνο που θέλεις είναι να κλείσεις το κινητό, να ακυρώσεις τα πάντα και να εξαφανιστείς κάτω από ένα πάπλωμα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται και το τελικό χτύπημα: η αυτοπεποίθησή σου σε εγκαταλείπει.
Ξαφνικά, εκεί που πριν από λίγες μέρες ένιωθες μια χαρά με τον εαυτό σου, αρχίζεις να αμφισβητείς τα πάντα. Την εμφάνισή σου, τις επιλογές σου, τις ικανότητές σου, ακόμη και μια εντελώς ασήμαντη κουβέντα που είπες την προηγούμενη εβδομάδα. Γιατί φυσικά, τι καλύτερο από το να αναλύεις στις δύο τα ξημερώματα κάτι που πιθανότατα κανείς άλλος δεν θυμάται;
Η ευαισθησία χτυπάει κόκκινο. Μπορεί να συγκινηθείς με μια διαφήμιση, να εκνευριστείς με κάτι ασήμαντο ή να νιώσεις ότι όλος ο κόσμος έχει συνωμοτήσει εναντίον σου. Κάποιες φορές, μάλιστα, οι σκέψεις γίνονται πολύ πιο σκοτεινές και η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου μοιάζει να παραμορφώνεται.
Και μετά έρχονται οι τύψεις. Γιατί δεν είσαι τόσο ευχάριστη όσο συνήθως. Γιατί δεν έχεις όρεξη. Γιατί δεν κατάφερες να κάνεις όσα είχες προγραμματίσει. Γιατί, με κάποιον ανεξήγητο τρόπο, περιμένεις από τον εαυτό σου να λειτουργεί με την ίδια ακριβώς ενέργεια και διάθεση κάθε μέρα του μήνα.
Μόνο που το σώμα μας δεν λειτουργεί έτσι.
Οι ορμονικές μεταβολές κατά τη διάρκεια του εμμηνορροϊκού κύκλου μπορούν να επηρεάσουν τη διάθεση, την ενέργεια και τη συναισθηματική μας ευαισθησία. Και παρότι δεν βιώνουμε όλες τις ίδιες αλλαγές με τον ίδιο τρόπο, το να αισθάνεσαι πιο ευάλωτη κάποιες ημέρες δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμη ή υπερβολική.
Σημαίνει ότι ίσως χρειάζεται να ακούσεις λίγο περισσότερο τον εαυτό σου.
Και κάπου εδώ έρχεται το δύσκολο κομμάτι. Όχι, δεν θα σου πω να κάνεις διαλογισμό στις έξι το πρωί, να πιεις ένα πράσινο smoothie και να μεταμορφωθείς αυτομάτως στην πιο γαλήνια εκδοχή σου. Αν λειτουργεί για σένα, υπέροχα. Αν πάλι θέλεις απλώς να ξαπλώσεις στον καναπέ και να μη μιλήσεις σε άνθρωπο, κι αυτό απολύτως σεβαστό.
Ίσως το πρώτο βήμα είναι να σταματήσουμε να απαιτούμε από τον εαυτό μας να βρίσκεται διαρκώς στο 100%. Να πούμε ένα «όχι» χωρίς να το συνοδεύσουμε από τρεις παραγράφους απολογίας. Να μεταφέρουμε μια υποχρέωση, όταν αυτό είναι εφικτό. Να ξεκουραστούμε χωρίς να αισθανόμαστε ότι πρέπει πρώτα να έχουμε εξαντλήσει κάθε ίχνος ενέργειας για να το δικαιούμαστε.
Και φυσικά, να αναγνωρίζουμε πότε όσα αισθανόμαστε ξεπερνούν τις συνηθισμένες διακυμάνσεις της διάθεσης και χρειάζονται την υποστήριξη ενός ειδικού. Γιατί η φροντίδα του εαυτού μας δεν είναι μόνο αφρόλουτρα, κεριά και χαλαρωτική μουσική. Είναι και το να παίρνουμε στα σοβαρά όσα μας συμβαίνουν.
Τελικά, ίσως το μεγαλύτερο μάθημα που μου έχει δώσει ο κύκλος μου δεν αφορά την περίοδο αυτή καθαυτή. Αφορά την ανάγκη μου να έχω πάντα τον έλεγχο. Να είμαι πάντα καλά, πάντα δυνατή, πάντα διαθέσιμη, πάντα η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.
Μόνο που η καλύτερη εκδοχή μας δεν είναι απαραίτητα εκείνη που τα προλαβαίνει όλα, χαμογελάει σε όλους και δεν λυγίζει ποτέ.
Μερικές φορές είναι κι εκείνη που ακυρώνει τα σχέδιά της, φοράει τις πιτζάμες της από τις επτά και αποφασίζει ότι σήμερα δεν θα αποδείξει τίποτα σε κανέναν.
Ούτε καν στον εαυτό της.
