Η Κλέλια Ρένεση είναι μια πολύ συνειδητοποιημένη προσωπικότητα. Ξέρει πολύ καλά πότε θα πάρει θέση για τα κακώς κείμενα που συμβαίνουν γύρω μας, αν και γνωρίζει πως «ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη». Δε έχει δώσει ποτέ το δικαίωμα να την κρίνουν και βαδίζει με τα πιστεύω της.
Αφορμή για τη συνάντηση μας, είναι ο νέος της τηλεοπτικός ρόλος στην πολυαναμενόμενη σειρά του Alpha, «Porto Leone – Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια»», ένας ρόλος που όπως παραδέχεται η ίδια είναι κόντρα στον χαρακτήρα της Κλέλιας.
Συνέντευξη στη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου (@marenakadig)
Photo Credits Παναγιώτης Μάλλιαρης (@malliaris.panagiotis)
MUA & Hairstylist Ευθυμία Παναγοπούλου (@efthimiapanagopoulou_ )
Να ξεκινήσω από το νέο σου επαγγελματικό τηλεοπτικό βήμα, στο «Porto Leone – Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια»». Θα μας συστήσεις τη δουλειά και τον ρόλο σου;
Το «Porto Leone» είναι μια δραματική ιστορία που εξελίσσεται στον Πειραιά του 1964. Μας παρουσιάζει δυο κόσμους: ο ένας είναι της Τρούμπας, της παρανομίας, τα μαγαζιά με τις γυναίκες και ο άλλος είναι ο κόσμος της Καστέλας. Ο κόσμος των αστών και της αριστοκρατίας του Πειραιά. Ο ρόλος ο δικός μου ανήκει σε μια οικογένεια, στην οποία ανήκει μια ακτοπλοϊκή γραμμή, μικροεφοπλιστές. Αυτοί οι δυο κόσμοι μπλέκονται και θα εξελιχθεί μια ιστορία με σοβαρές εκρήξεις και συμπλοκές.
Έχεις ξανακάνει δραματική σειρά;
Έχω κάνει δραματικές σειρές, αρκετά παλαιότερα, όταν πρωτοξεκινούσα. Η πρώτη μου δραματική σειρά ήταν η «10ηεντολή» του Πάνου Κοκκινόπουλου, μετά ήρθαν άλλα δυο δραματικά σίριαλ και έπειτα καταπιάστηκα με τις κωμωδίες και παρέμεινα αρκετά. Τώρα λοιπόν, επανέρχομαι σε ένα δράμα εποχής για να δοκιμάσω κι εγώ τον εαυτό μου μέσα σε αυτό. Η αλήθεια είναι ότι δοκιμάστηκα και με τον κινηματογραφικό μου ρόλο ως Καίτη Γκρέϋ στην ταινία, «Υπάρχω» και πέρυσι έκανα γυρίσματα και για την ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, «Σπασμένη φλέβα», η οποία θα βγει στις αίθουσες τον Νοέμβριο. Η συγκεκριμένη βέβαια ταινία, είναι δραματική, αλλά όχι εποχής.
Ο ηθοποιός χρειάζεται άλλα υποκριτικά μέσα για να ερμηνεύσει έναν χαρακτήρα εποχής από έναν χαρακτήρα σύγχρονο;
Ε, ναι. Πρέπει να παρατηρήσεις λίγο και να λάβεις υπόψιν σου τις κοινωνικοπολιτιστικές συνήθειες των καιρών. Είτε το πάμε ενδυματολογικά, είτε με βάση τη συμπεριφορά. Οι γυναίκες τότε, αναλόγως σε ποια τάξη ανήκαν, είχαν μια κάπως συγκεκριμένη συμπεριφορά. Έστω και τυπικά. Επομένως το προσεγγίζεις προς αυτή την κατεύθυνση. Ήταν πιο «ντελικάτες» πάντα στα προσχήματα και στους τύπους. Γιατί θεωρώ ότι μια γυναίκα μπορεί να είναι φινετσάτη και ντελικάτη και παράλληλα να είναι στην Τρούμπα ή μια γυναίκα να είναι πολύ βολγκάρ, να εκφράζεται με χυδαίους τρόπους και να είναι στην αριστοκρατία.
Αυτό δεν είναι κι ένα προκλητικό στοιχείο των ανθρώπων προς παρατήρηση ίσως;
Ναι, παρόλα αυτά στην ηρωίδα τη δική μου, στη Γαλήνη, δεν ισχύει αυτό. Είναι η κυρία του κυρίου, κρατάει ένα σπίτι, θεοσεβούμενη, ανδροσεβούμενη… Έχει αυτή την νοοτροπία, τη νοιάζει τι θα πει ο κόσμος και το πώς θα φανεί προς τα έξω.
Κόντρα με τον χαρακτήρα της Κλέλιας.
Εντελώς, είναι στην άλλη όχθη.
Επομένως από που αντλήσατε στοιχεία για τη δική σας Γαλήνη στη σειρά;
Εμείς οι ηθοποιοί χρησιμοποιούμε τα εργαλεία. Το ότι σέβεται τόσο πολύ τη γνώμη των άλλων και την «φοβάται» και κλωθογυρνάει τη ζωή της αντίστοιχα, εγώ μπορώ να το «τσιμπήσω» σε κάποια αντίστοιχα πράγματα της δικής μου ζωής. Για παράδειγμα, έναν άνθρωπο που θαυμάζω, έναν δάσκαλο, έναν μέντορα, που μπορεί κι εγώ να τον σέβομαι, να τον θαυμάζω και να τον «φοβάμαι» – όχι μη με δείρει ή μου κάνει κακό – έχω όμως στο νου μου την άποψη του και τη γνώμη του για μια συμπεριφορά μου. Αυτό λοιπόν θα το πάρω από εκεί σαν κατάσταση και σαν ενέργεια, και θα το μεταφέρω στον ρόλο. Δεν είμαι εντελώς άφοβη. Έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου.
Επειδή αναφέρθηκες νωρίτερα στην ταινία, «Υπάρχω». Θα ήθελα να μου πεις, έναν χρόνο μετά, τι είναι αυτό που σου άφησε αυτή η ταινία.
Ήταν ένα πολύ μεγάλο στοίχημα για όλους όσοι έχουμε εμπλακεί. Μου έχει αφήσει πολύ γλυκιά γεύση, διότι μου έκανε δώρο πολλούς συνεργάτες, τους οποίους έκανα και φίλους. Έμαθα πολλά πράγματα για τον κινηματογράφο από τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο και κάθισα δίπλα σε ανθρώπους που αγαπούν το σινεμά. Αυτό ήταν για εμένα πολύ σημαντικό.
Είναι ωραίο να κάνουμε φίλους μέσα από τη δουλειά ή πάντα θα υπάρχει κάπου κρυμμένος ο ανταγωνισμός;
Δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Ο καθένας έχει τη δική του πορεία μέσα στον χώρο, αντίστοιχη με το σθένος, το ταλέντο του, τον τρόπο με τον οποίο ελίσσεται στις καταστάσεις. Δεν υπάρχει το «αχ, μου τον πήρε τον ρόλο αυτή», κατά τη γνώμη μου. Πιστεύω πως είμαστε μοναδικοί.
Έχετε όλοι τις ίδιες ευκαιρίες;
Όχι. Θα σου μιλήσω για μένα: δεν έχω βρεθεί ποτέ σε καμία «κλίκα», δεν έχω γίνει ποτέ «παρεούλα» για να δουλέψω, αυτό άλλωστε είναι πασιφανές και από την πορεία μου τόσα χρόνια. Δε δουλεύω ποτέ με τους ίδιους και τους ίδιους, δεν είμαι ποτέ υπό την αιγίδα και την ομπρέλα κανενός, πειραματίζομαι, εξελίσσομαι, αλλάζω πρόσωπα, καταστάσεις. Δε νομίζω ότι μου έχει χαριστεί ένας ρόλος, απλά και μόνο επειδή είμαι φίλη με κάποιον. Για όλους τους ρόλους που έχω πάρει, έχω κάνει άπειρα δοκιμαστικά. Όποιον ρόλο και να σου κατονομάσω, δοκιμάστηκα με casting και δεύτερη και τρίτη φορά και έπειτα τον πήρα.
Σίγουρα βέβαια, μπορώ να πω, ότι μπορεί να παίζει θετικό ρόλο το γεγονός ότι πιστεύω πως είμαι ένας καλός συνεργάτης. Δενδημιουργώ εντάσεις, δεν αργοπορώ, δεν δημιουργώ ανασφάλεια στους εργοδότες μου σε σχέση με αυτό το κομμάτι. Και είμαι και σκυλί στη δουλειά μου. Θα τη βγάλω δηλαδή τη δουλειά.
Έχεις ένα ελεύθερο πνεύμα, το οποίο δε διστάζει να τοποθετηθεί και με πολιτική στάση απέναντι στα τεκταινόμενα, χωρίς να υπολογίζει το κόστος. Χωρίς να φοβάσαι μη δυσαρεστήσεις κάποιον.
Δεν ήμουν πάντα έτσι, διότι δεν είχα σφαιρική άποψη για τα δρώμενα. Όταν είμαστε πιτσιρικάδες, ο μικρόκοσμος μας ασχολείται με άλλα πράγματα. Μετά έφυγα για το εξωτερικό κι εκεί λίγο προσπαθούσα να αφουγκραστώ την κοινωνία και τα πράγματα. Πάντα με μαγνήτιζε και με συγκινούσε το να μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο για τους ανθρώπους. Να κατανοήσω πρώτα τι είναι αυτό που τους κάνει χαρούμενους και τι δυστυχισμένους, και να βρω τον τρόπο κάπως να συνεισφέρω. Η εναντίωση μου στα κακώς κείμενα, εντάθηκε πάρα πολύ όταν γέννησα. Πριν είχα έναν δικό μου τρόπο αποσυμπίεσης. Έλεγα, «τι είναι αυτά που γίνονται, πώς ζούμε έτσι;», αλλά μετά έφευγα, πήγαινα στο βουνό, δεν κλεινόμουν σε αυτόν τον κόσμο, ώστε να νιώσω ότι θα σκάσω.
Όταν γέννησα συνέβησαν δυο πράγματα ταυτόχρονα: μαζεύτηκα στην κοινωνία γιατί δεν ήμουν τόσο τολμηρή ώστε μόνη μου με ένα παιδί να φύγω και να πάω έξω από αυτήν. Είχα πολύ ανάγκη την κοινωνία. Το γύρω – γύρω, τις παιδικές χαρές, τη γειτονιά. Εκεί λοιπόν, άρχισα να αισθάνομαι πολύ περισσότερο και να καταλαβαίνω την παθογένεια, να αντιλαμβάνομαι πάρα πολύ τον ασφυκτικό κλοιό που περιβάλλει την κοινωνία μας και ταυτόχρονα άρχισα να πονάω για το τι θα αντιμετωπίσει το παιδί μου αύριο. Εκεί λοιπόν, άρχισα να αφοπλίζω. Ταυτόχρονα όμως με αυτή μου τη διαδικασία, ήρθε και ο covid, που εκεί ζήσαμε τρελές παραδοξότητες. Ζήσαμε πράγματα επιστημονικής φαντασίας. Το ένα διάγγελμα ερχόταν μετά το άλλο, για το πώς πρέπει να αναπνέουμε, πώς πρέπει να μιλάμε, ανακαλύψαμε τα «χωρίς επαφή» delivery. Ήταν μια τρέλα. Εγώ πήγα στις εξοχές και δεν έστειλα ποτέ ούτε ένα μήνυμα για να βγω από το σπίτι. Δε με χαρακτήριζε αυτό εμένα. Αμολήθηκα στα λιβάδια και ηρέμησα. Όμως ένιωθα τον πόνο των υπολοίπων ανθρώπων. Δεν μπορούσα να μη γράψω στον Υπουργού Πολιτικής Προστασίας –που μόνο τον πολίτη δεν προστατεύει αλλά τα συμφέροντα μιας κυβέρνησης και τον υπερκαταναλωτισμό μιας κοινωνίας- είπα «μη μας εξευτελίζετε άλλο!». Μου φάνηκε τόσο τραγικό, κι εκεί άρχισα να τρελαίνομαι. Από εκεί και πέρα περιμένω τα πάντα. Μπορεί να μας πουν να βαφτούμε όλοι μπλε γιατί είναι νόμος. Δε βάφτηκες; Να πας φυλακή. Το χαλί είναι έτοιμο για να περάσουν ο,τι θέλουν χωρίς να υπάρχει κριτική σκέψη. Και φυσικά, όπως κάθε σωστό καθεστώς, βάζει τον πολίτη κέρβερο και την βαφτίζει ατομική ευθύνη. Κι έτσι έβαλε τους μισούς πολίτες να τσακώνονται με τους άλλους μισούς. Μας τρέλαναν, λες και δε μας έφταναν τόσοι διχασμοί που έχουμε ως κοινωνία.
Μέχρι που μας είπαν, πως μέσα στο σπίτι μας στις γιορτές των Χριστουγέννων, θα πρέπει να έχουμε μόνο πρώτου βαθμού συγγενείς. Δηλαδή εγώ που είμαι μονογονέας, μη παντρεμένη και με τους γονείς μου μακριά, θα έπρεπε τις γιορτές, να φάω μόνη μου, με το μωρό μου κατά το κράτος. Για την κυβέρνηση μια μονογονεϊκή οικογένεια, έπρεπε να φάει μόνη της, γιατί αυτό της αξίζει!
Όταν γράφεις όλα αυτά, οι φίλοι σου τηλεφωνούν να σου πουν γιατί έγραψες κάτι τόσο αιχμηρό;
Δεν έχω δώσει το δικαίωμα σε κανέναν να μου λέει τι να λέω ή τι να φοράω, τι να κάνω. Δεν είναι κανείς συμμέτοχος σε αυτό το έργο: μόνη μου τα κατεβάζω, μόνη μου τα λέω, μόνη τα πληρώνω.
Ούτε σκέφτηκες ποτέ ότι κάτι από αυτά μπορεί να δυσαρεστήσει κάποιον από το κοινό;
Μα δεν είμαι μόνο ηθοποιός, είμαι και πολίτης μιας χώρας. Δεν είμαι λοβοτομημένη, δεν υπάρχω μόνο για τους ρόλους μου. Υπάρχω και ως άνθρωπος, έχω μια πολιτική υπόσταση. Αν τα διαχωρίσω, είναι σαν να διαχωρίζω τη ζωή ολόκληρη. Πώς να διαχωριστεί ο άνθρωπος από τον καλλιτέχνη; Πώς γίνεται αυτό το πράγμα; Δεν διαχωρίζεται και δεν πρέπει να διαχωρίζεται.
Πρέπει δηλαδή ο καλλιτέχνης να έχει αυτή την ανεξάρτητη στάση;
Δεν νιώθουν όλοι αυτή την ανάγκη, αλλά άπαξ και την έχεις, για ποιο λόγο να την κρατήσω πίσω; Αν δεν το κάνω εγώ, ποιος θα το κάνει; Ποιος θα μιλήσει για όλα αυτά που αισθάνονται οι άνθρωποι εκείνοι που δεν έχουν ένα βήμα; Ποιος θα μιλήσει για τις αδικίες αυτές; Ποιος θα μιλήσει για τα νοσοκομεία; Εγώ έχω την ευκαιρία να πάω και το παιδί μου σε ιδιωτικό σχολείο και να πάω και σε ιδιωτικό νοσοκομείο και δεν τρέχει κάτι. Για τους άλλους, ποιος θα μιλήσει;
Ναι, αλλά φέρνει ένας κούκος την Άνοιξη;
Μα σου είπα ότι εγώ θα φέρω την Άνοιξη; Αλλά αυτό που μπορώ θα το κάνω. Σίγουρα ένας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη. Καταρχάς, για να έρθει η Άνοιξη πρέπει να το θέλουν όλοι, αν το θέλουν όλοι, δεν χρειάζεται ούτε ο κούκος. Με λίγα λόγια, εγώ δεν κάνω κάτι περισσότερο ή κάτι λιγότερο από το να αφουγκράζομαι αυτό που συμβαίνει τριγύρω μου και όταν μου δίνεται η ευκαιρία και πέφτει η προσοχή επάνω μου είτε για κάποιον ρόλο είτε για κάτι άλλο, θεωρώ ότι νιώθω και οφείλω να μεταστρέψω αυτό το ενδιαφέρον πρώτα απ όλα να μιλήσω για τη δουλειά μου και μετά να μιλήσω για τους ανυπεράσπιστους ανθρώπους.
Το να είμαι μόνο εγώ καλά δε μου λέει κάτι. Το να είμαι σε μια πολυκατοικία μόνο εγώ καλά και οι άλλοι να μετρούν ευρώ – ευρώ για να βάλουν θέρμανση, δε μου λέει κάτι. Ίσα – ίσα με κάνει να πάω στον από κάτω και να του πω πόσα του λείπουν και να του τα δώσω. Αλλά και πάλι δεν κάνω κάτι, γιατί στον παρακάτω δεν μπορώ να πάω, δεν φτάνουν τόσο τα παντελόνια μου. Δεν μπορώ. Για να είμαι εγώ καλά, πρέπει να είναι και οι άλλοι.
Είναι δύσκολο να παίρνεις όλες τις ευθύνες για το παιδί; Από την πιο ανούσια απόφαση μέχρι την πιο σοβαρή;
Είναι δύσκολο, όπως πολλά πράγματα είναι δύσκολα στο να μεγαλώνεις μόνη σου ένα παιδί, αλλά ναι, οι αποφάσεις που καλούμαι να πάρω είναι πάρα πολλές. Από τις πιο χαζές μέχρι τις πιο δύσκολες, όπως για παράδειγμα που να πάει σχολείο. Όλα περνούν από εμένα. Είναι δύσκολο μεν, γιατί κι εγώ αργώ πάρα πολύ να πάρω την απόφαση. Συνεχώς αμφιταλαντεύομαι και συνεχώς ρωτάω. Ρωτάω τους φίλους μου, γνωστούς, κάνω μια έρευνα. Να σου δώσω ένα παράδειγμα, για το θέμα σε ποιο δημοτικό σχολείο θα πάει, αναρωτήθηκα πάρα πολύ. Έκανα φοβερή έρευνα. Βέβαια στο τέλος, το ένστικτο μου είναι αυτό που μετράει, το οποίο είναι το πρώτο. Το πρώτο μου ένστικτο λέει θα κάνες αυτό, μετά κάνω μια ολόκληρη γύρα στα συναισθήματα μου, για να καταλήξω πάλι εκεί.
Είναι ταμπού ακόμη και σήμερα το θέμα της μονογονεϊκής οικογένειας;
Δεν ξέρω… Εγώ δεν το έχω βιώσει ως ταμπού.
Μήπως επειδή έχεις εσύ μια άλλη στάση απέναντι στα πράγματα. Διότι βλέπω γύρω μου μονογονεϊκές οικογένειες, που από μια μερίδα ανθρώπων είναι δακτυλοδεικτούμενες.
Αυτό συμβαίνει γιατί ίσως οι ίδιοι αισθάνονται λίγοι για την αποστολή τους και το επιτρέπουν και στους άλλους. Έχει να κάνει και με το πώς αισθανόμαστε και εμείς οι ίδιοι, κάνοντας αυτή την αποστολή. Αν εγώ η ίδια αισθάνομαι λειψή, όλοι οι φόβοι και οι ανασφάλειες που θα έχουμε, λειτουργούν και ο κόσμος τις μυρίζεται. Επομένως σου επιβεβαιώνουν κάθε αμφιβολία που μπορεί να έχεις.
Δεν έχω καμία απολύτως ανασφάλεια ή πίσω σκέψη γι αυτές μου τις επιλογές. Τα ταμπού λειτουργούν γι αυτούς που τα αγοράζουν. Σε όλα όμως τα επίπεδα. Οι χαρακτηρισμοί στη ζωή είναι γι αυτούς που τα αγοράζουν. Το τι με έχουν πει στη ζωή μου, δεν μπορώ να στο περιγράψω, δε θα φτάσουν δυο ώρες! Όλα τα έχω ακούσει! Δεν έχω αγοράσει ούτε ένα, αλλά και δεν έχω απαντήσει ούτε σε ένα!
Ούτε στιγμιαία δεν σε ενοχλεί κάτι από όλα αυτά τα αρνητικά;
Όχι. Οι ίδιοι παρηγορούνται αν μου βάλουν μια ταμπέλα. Θα καθίσω εγώ να παίξω το παιχνίδι των ανθρώπων αυτών; Άλλη δουλειά δεν έχω;
