Ο Γιώργος Καπελλάκης διανύει τη δεύτερη θητεία του ως πρόεδρος της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής, έχοντας διαχειριστεί προβλήματα και εμπόδια, τα οποία αναπόφευκτα επηρεάζουν τους αθλητές με αναπηρία. Ο ίδιος, αισιόδοξος φύσει και θέσει, δίνει προσωπικό αγώνα, προκειμένου να ανοίξουν ακόμη περισσότερο τα περιθώρια για ουσιαστική στήριξη των αθλητών με αναπηρία.
Συνέντευξη στη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Θα ξεκινήσω με μια κοινότυπη ερώτηση, αλλά πάντα ουσιαστική: ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αθλητές με αναπηρία στον αθλητισμό;
Η αλήθεια είναι ότι οι αθλητές με αναπηρία αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς τους, τόσο για να ασχοληθούν με τον αθλητισμό όσο και για να φτάσουν σε υψηλό επίπεδο. Υπάρχουν ζητήματα προσβασιμότητας, δυσκολία εύρεσης χώρου και χρόνου στις αθλητικές εγκαταστάσεις, καθώς και οικονομικοί περιορισμοί που τους εμποδίζουν να συμμετέχουν σε μεγάλες διοργανώσεις ανά τον κόσμο, οι οποίες είναι απαραίτητες για την εμπειρία και την εξέλιξή τους. Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται απλά σε κάποιους, αλλά για τους αθλητές με αναπηρία είναι κρίσιμα ζητήματα. Δυσκολεύουν την καθημερινότητά τους και ακόμη και την απόφαση να ξεκινήσουν αθλητική δραστηριότητα. Γι’ αυτό πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση σε αυτά.
Είστε πρόεδρος της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής. Ποιες είναι οι άμεσες και βασικές σας επιδιώξεις;
Βρίσκομαι πλέον στη δεύτερη θητεία μου ως πρόεδρος. Έχοντας ήδη εμπειρία από την περίοδο 2021–2024 και έχοντας διαχειριστεί διοικητικά ζητήματα αλλά και προβλήματα που επηρεάζουν τους αθλητές μας, θεωρώ ότι πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία στην προσέλκυση νέων αθλητών με αναπηρία. Επίσης, στόχος μας είναι η βελτίωση των συνθηκών προπόνησης των αθλητών μας. Κάποιοι συγκρίνουν μόνο την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά ο παραολυμπιακός αθλητισμός αναπτύσσεται σε όλη την Ελλάδα, και σε πολλές περιοχές υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να λυθούν μέσω συνεργασίας με την Πολιτεία και τους τοπικούς φορείς. Μια ακόμη βασική μας επιδίωξη είναι, μέχρι τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, να βελτιώσουμε τη στήριξη στους Έλληνες αθλητές. Στην αρμοδιότητα της Ελληνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής περιλαμβάνεται η κατάρτιση της παραολυμπιακής ομάδας, και θα πρέπει να δώσουμε έμφαση στο πώς θα τους στηρίξουμε στο υψηλότερο επίπεδο.
Υπάρχει ενδιαφέρον από νέους αθλητές να τολμήσουν να συμμετέχουν σε διεθνούς επιπέδου διοργανώσεις ή στην Παραολυμπιάδα;
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγάλη προβολή του παραολυμπιακού αθλητισμού στη χώρα μας, είτε από διακεκριμένους αθλητές, είτε από την Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή, είτε από φορείς του χώρου. Αυτό έχει αυξήσει το ενδιαφέρον πολλών νέων με αναπηρία να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, εμπνεόμενοι από καταξιωμένους Έλληνες αθλητές. Ωστόσο, θεωρώ ότι ο αριθμός όσων τολμούν να έρθουν στον χώρο του αθλητισμού των ατόμων με αναπηρία δεν είναι ακόμη ικανοποιητικός. Όσοι τολμήσουν, όμως, θα δουν πόσο μπορούν να ωφεληθούν και πόσα έχουν να κερδίσουν.
Είστε χρυσός παραολυμπιονίκης. Ποια ήταν η δική σας πορεία;
Απέκτησα την αναπηρία μου σε ηλικία 20 ετών, πάνω από 30 χρόνια πριν, στην Κρήτη. Τότε οι δυνατότητες και η ανάπτυξη του παραολυμπιακού αθλητισμού στην Κρήτη ήταν πολύ περιορισμένες. Είχα την τύχη, λίγο καιρό μετά το ατύχημά μου, να ξεκινήσω να ασχολούμαι με την κολύμβηση, ένα άθλημα που πάντα μου άρεσε, σε εντελώς ερασιτεχνικό επίπεδο. Μου έδινε διέξοδο από την καθημερινότητά μου. Με την πάροδο του χρόνου, είδα προοπτικές και, μετά την πρόκρισή μου για τους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα το 2004, ξεκίνησε η μεγάλη αθλητική μου πορεία, με αποκορύφωμα το Πεκίνο, όπου κατέκτησα τέσσερα μετάλλια, με κορυφαία στιγμή το χρυσό στα 50 μέτρα ελεύθερο. Ο αθλητισμός μου άλλαξε τη ζωή. Με έκανε πιο κοινωνικό και ενεργό πολίτη και βελτίωσε την ποιότητα ζωής μου. Μέσω του αθλητισμού ξαναγεννήθηκα μετά από ένα σοβαρό ατύχημα. Γι’ αυτό προτείνω σε όλα τα άτομα με αναπηρία να βρουν μια διέξοδο – και ειδικά όσοι ασχοληθούν με τον αθλητισμό θα ζήσουν μοναδικές εμπειρίες.
Θεωρείτε ότι οι αθλητές με αναπηρία στηρίζονται ουσιαστικά, πέρα από την οικονομική στήριξη, από την οικογένεια ή από φορείς;
Υπάρχουν ακόμη πολλά περιθώρια για ουσιαστική στήριξη των αθλητών μας. Σε επίπεδο παροχών, υπάρχουν κάποιες θεσμοθετημένες που τηρούνται, και είναι ισότιμες με τους αθλητές χωρίς αναπηρία – κάτι πολύ σημαντικό. Ωστόσο, πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να υπάρξει πιο ουσιαστική στήριξη, γιατί οι αθλητές με αναπηρία, πέρα από τις διακρίσεις τους, προσφέρουν σημαντικά μηνύματα στην κοινωνία, δείχνοντας παραδείγματα επιμονής, αφοσίωσης και επιτυχίας.
Τα εμπόδια που έχετε συναντήσει κατά καιρούς στην πορεία σας, πόσο σας δυνάμωσαν;
Η πορεία ενός αθλητή σε υψηλό επίπεδο δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Υπάρχουν αναποδιές, δύσκολες στιγμές, τραυματισμοί, κακά αποτελέσματα. Όλα αυτά απαιτούν δύναμη χαρακτήρα και επιμονή. Στην πορεία μου υπήρξαν πολλές δύσκολες στιγμές, αλλά η φύση του χαρακτήρα μου με βοήθησε να μην καταβληθώ. Παρά τα σοβαρά περιστατικά που αντιμετώπισα και το ενδεχόμενο να εγκαταλείψω τον πρωταθλητισμό, δεν το έκανα ποτέ. Αυτό με έκανε ακόμη πιο δυνατό, και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό.
Είστε αισιόδοξος άνθρωπος;
Απόλυτα αισιόδοξος. Σε όλες μου τις δραστηριότητες προσπαθώ να βλέπω τη θετική πλευρά και να βάζω υψηλούς στόχους, ακόμη και όταν φαίνονται δύσκολοι. Αυτό με ενεργοποιεί να προσπαθώ περισσότερο. Όταν νιώθω ότι έκανα το καλύτερο δυνατό, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, είμαι ικανοποιημένος, γιατί ξέρω ότι προσπάθησα στα όριά μου. Αυτό το πιστεύω και το ακολουθώ πάντα στη ζωή μου: να τολμώ δύσκολα πράγματα και να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό.
