Όταν την συναντήσεις από κοντά δεν μπορείς να μην προσέξεις τα εκφραστικά της, λαμπερά μάτια και το σαρωτικό της ταμπεραμέντο! Η Χριστίνα Σάλτη όμως, εκτός από μια πολύ καθαρή και δυνατή λαϊκή φωνή, που εκτόξευσε τα charts με την επανεκτέλεση του τραγουδιού, «Παράλληλη αγάπη», είναι και μια συγκροτημένη προσωπικότητα. Η χρονιά που πέρασε, στην εκπνοή της, της άφησε πικρία. Εκείνη όμως με το ζωντανό και πηγαίο χαμόγελο της, κοιτάζει μπροστά αισιόδοξα και προσδοκά το νέο της τραγούδι, «Άντρας είναι θα περάσει» να αγαπηθεί από τον κόσμο όσο το αγάπησε κι εκείνη.
Συνέντευξη στη Λιάνα Μπουκουβάλα
Photographer Ιωάννα Μορφίνου
Makeup Artist Παναγιώτης Καρακάσης
Hairstylist Σπύρος Πιτικάκης
Stylist Πωλίνα Λάμπογλου
Η φωτογράφιση έγινε στο Neoma Hotel
Το 2025 ήταν για εσένα μια χρονιά με ανάμεικτα συναισθήματα; Είχε δικές σου όμορφες στιγμές, αλλά στο κλείσιμο της, είχε και δυσάρεστες.
Η αλήθεια είναι πως η χρονιά ήταν γεμάτη δυσάρεστα για εμένα, κι αυτό λόγω του σοβαρού προβλήματος υγείας της μητέρας μου. Έχω ξαναπεί πως η μητέρα μου νοσούσε από καρκίνο από το 2023 και στα τέλη του 2024 έκανε τη μετάσταση κι έτσι η κατάσταση της υγείας της χειροτέρευε μέρα με τη μέρα. Βέβαια ποτέ όλο αυτόν τον καιρό δε χάσαμε την αισιοδοξία και την πίστη μας, όμως γνωρίζαμε ότι είχαμε να αντιμετωπίσουμε έναν γολγοθά, ο οποίος σταμάτησε τον Σεπτέμβριο όταν έφυγε η μητέρα μου.
Στα γλυκά και ευχάριστα του 2025 θα τοποθετήσω τη συνεργασία μου με την legend τραγουδίστρια, Ελπίδα, με την οποία κάναμε ντουέτο το viral τραγούδι της, «Όπως σε θέλω σ’ ονειρεύομαι», αλλά και την πρώτη μου συνεργασία-και ελπίζω να έρθουν κι άλλες στο μέλλον- με τους Χρήστο Χιώνη και Θοδωρή Μάκρα στο νέο μου τραγούδι που έχει κυκλοφορήσει, «Άντρας είναι θα περάσει».
Στο κλείσιμο της χρονιάς ο επίλογος σου είναι δυσάρεστος; Πικρός;
Σίγουρα δε θα ήθελα να κλείσει πικρά. Ξέρεις, μέσα από αυτό που πέρασε η μητέρα μου, πήρα ένα μεγάλο μάθημα για τη ζωή, για την ψυχική δύναμη που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος και για το πόσο δυνατό μπορεί να σε κάνει μια απώλεια. Επομένως, θέλω να κρατήσω το αισιόδοξο μήνυμα, ότι όλες αυτές οι δυσκολίες σε κάνουν να εκτιμάς τη ζωή και τις μικρές και όμορφες στιγμές, γιατί η ζωή δε ξέρεις πώς θα σου τα φέρει.
Όλα αυτά ήταν μαθήματα ζωής για σένα;
Φυσικά! Τίποτα δεν είναι δεδομένο και όλα μπορούν να ανατραπούν σε μια στιγμή.
Δεν ακούγεται κάπως κλισέ αυτό;
Ακούγεται, αλλά δεν είναι! Πάντα ήμουν ευγενική και καλή με τους ανθρώπους, αλλά τώρα το εκτιμώ περισσότερο.
Απογοήτευση ένιωσες κάποιες στιγμές;
Ναι, απογοητεύτηκα από το πώς τα φέρνει η ζωή. Εμείς ως οικογένεια έχουμε περάσει αρκετές δυσκολίες, με τον πατέρα μου, το διαζύγιο των γονιών μου. Πίστευα λοιπόν, επειδή μεγαλώνοντας είχαν φτιάξει τα πράγματα, είχαμε βρει τις καλές μας ισορροπίες, η μητέρα μου πριν νοσήσει είχε πάρει τη σύνταξη της και θα απολάμβανε τη ζωή της χωρίς το άγχος της δουλειάς και της καθημερινότητας, η αδερφή μου η Νατάσα έκανε τη δική της οικογένεια, εγώ εξελισσόμουν στη δουλειά μου, πως δεν θα υπήρχε κάτι που θα μας κλόνιζε. Και απογοητεύτηκα που έγινε κάτι τόσο τραγικό. Σκέφτηκα «μα γιατί εμείς να έχουμε αυτή την τύχη»;
Από ανθρώπους απογοητεύτηκες όλο αυτό το διάστημα;
Η μητέρα μου ήταν ένας άνθρωπος που στήριζε τους ανθρώπους γύρω της: από την οικογένεια της μέχρι και άγνωστους ανθρώπους τους οποίους μπορεί να γνώριζε. Είχα μια πολύ δυνατή και ζωντανή μαμά, που δεν ήταν εύκολο για τους γύρω της να πιστέψουν πως όντως αρρώστησε, Οι περισσότεροι δημιούργησαν άμυνες σε σχέση με αυτό. Σίγουρα από κάποιους περίμενα μια άλλη συμπεριφορά και με εξέπληξαν κάποιοι άλλοι, που ενώ δεν περίμενα να είναι τόσο δίπλα μας, τελικά ήταν. Όταν έρχεται μια αρρώστια, αρχίζεις και ανακαλύπτεις πολλά.
Όμως η μητέρα μου μας είχε μάθει να στηριζόμαστε στον εαυτό μας.
Μετράμε ανθρώπους στα εύκολα και στα δύσκολα;
Είδα συμπεριφορές ανθρώπων είτε προς το καλό είτε προς το αρνητικό που δεν περίμενα. Με ξάφνιασαν. Από την άλλη τους δικαιολογώ, γιατί έχω μάθει να δικαιολογώ τους ανθρώπους. Θα πω «Χριστίνα, δεν πειράζει, ο άνθρωπος έχει τη δική του οικογένεια, δουλεύει πολύ». Δεν είναι εύκολο να αλλάξει κάποιος την καθημερινότητα του για σένα. Ένιωσα πίεση και μόνη αυτό το διάστημα.
Προσπαθώ καθημερινά να είμαι δίπλα στους φίλους μου, να τους συμπεριφέρομαι όμορφα, άσχετα αν δεν λαμβάνω πίσω πάντα την αντίστοιχη συμπεριφορά. Όμως θέλω να είμαι δοτική μαζί τους, κι ας μη μου το επιστρέφουν.
Τώρα στην ψυχοθεραπεία που κάνω δουλεύω αυτό ακριβώς: πως θέλω να προσφέρω, αλλά ταυτόχρονα θέλω να βάζω και τα όρια μου.
Ψυχοθεραπεία ξεκίνησες τώρα για να αντιμετωπίσεις την απώλεια της μητέρας σου;
Έχω ξεκινήσει την ψυχοθεραπεία πριν από τέσσερα χρόνια, δηλαδή πολύ πριν από την απώλεια. Όμως δε σου κρύβω πως η ψυχοθεραπεία με βοήθησε να διαχειριστώ τις δυσκολίες που έφερε η αρρώστια αλλά και την απώλεια της μητέρας μου. Μέσα από αυτήν, μαθαίνω να διαχειρίζομαι την καθημερινότητα μου. Ήμουν ως παιδί πολύ αγχώδες. Είχα ένα παράλογο θα έλεγα άγχος για την ηλικία μου. Ήμουν τελειομανής, ήθελα πάντα να γράφω άριστα και να παίρνω πολύ καλούς βαθμούς. Να φανταστείς από το άγχος μου, έκλαιγα πριν από κάθε διαγώνισμα! Όταν χώρισαν οι γονείς μου, ένιωθα σκόρπια, επαναστάτρια! Ακόμη και οι δυσκολίες που είχαμε στο σπίτι, πριν το διαζύγιο των γονιών μου, με κρατούσαν σε ένα πρόγραμμα. Μετά, ένιωσα σαν να έσπασαν οι κρίκοι.
Όσο μεγάλωνα, ένιωθα ότι χρειάζομαι τη ψυχοθεραπεία και κάνοντας αυτή τη δουλειά, άρχισα να αμφισβητώ πάρα πολύ τον εαυτό μου. Όταν συνεργάτες μου, μου έλεγαν «πρέπει να αδυνατίσεις» ή πρέπει να κάνεις το τάδε, ένιωθα ανασφαλής με τον ίδιο μου τον εαυτό! Να φανταστείς, στις αρχές έβγαινα να τραγουδήσω και κοιτούσα το πώς είμαι και για το αν είμαι αρκετή. Επομένως ήθελα να δουλέψω όλα αυτά και να πω «είμαι αρκετή όπως είμαι»! Δεν μπορώ να πω ότι το έχω καταφέρει 100%, ακόμη το δουλεύω. Είναι τόσα πράγματα μέσα μου που θέλω να τα δουλέψω στην ψυχοθεραπεία, που μπορεί να μη σταματήσω ποτέ να ψάχνομαι.
Όλη αυτή την ώρα που συζητάμε μου αναφέρεις συνεχώς τη μητέρα σου, είναι ένας κοινός παρονομαστής παντού. Νιώθεις ότι έχεις εγκλωβιστεί στα «θέλω» της μητέρας σου και η Χριστίνα δεν υπάρχει πουθενά;
Σίγουρα είμαι εγκλωβισμένη στον τρόπο με τον οποίο φερόταν η μητέρα μου στους γύρω και θέλω να ξεφύγω από αυτό. Για παράδειγμα, έχω πει στην ψυχολόγο μου, πως δε θέλω να είμαι τόσο καλή όσο ήταν η μαμά μου. Θέλω να κάνω τα δικά μου βήματα, να βρω ποιος είναι ακριβώς ο χαρακτήρας της Χριστίνας.
Έχεις νιώσει να εκμεταλλεύονται την καλοσύνη σου;
Πολλές φορές, όμως στο τέλος της ημέρας όταν ο άλλος δεν το καταλαβαίνει, παρά το γεγονός ότι μπορεί να έχουμε μιλήσει γι αυτό, στο τέλος με χάνουν. Και χωρίς καμία αυτοαναφορική διάθεση, θα πω πως είμαι ένας πολύ καλός άνθρωπος και φίλος για να με χάσουν. Δίνω πολλή αγάπη και μπαίνω πιο αυθόρμητα σε όλες τις σχέσεις μου, φιλικές, επαγγελματικές ερωτικές, και βλέπω όμως ότι δεν σκέφτονται όλοι οι άνθρωποι το ίδιο.
Μήπως η ταμπέλα του «καλού παιδιού» δεν είναι λειτουργική σε όλα;
Αν και μ’ ευχαριστεί να λένε πως είμαι ένα καλό παιδί του χώρου, παρόλα αυτά, ναι, δεν είναι λειτουργική. Πολλές φορές έχω παρατηρήσει, πως οι άνθρωποι αν δεν τους τρίξεις λίγο τα δόντια, όπως λέμε, δεν σε υπολογίζουν.
Μέχρι τη μεγάλη επιτυχία με την επανεκτέλεση της «Παράλληλης αγάπης», που σε τοποθέτησε ξανά στο προσκήνιο και σε γνώρισε ακόμη περισσότερος κόσμος, είχες σκεφτεί ποτέ να τα παρατήσεις;
Πολλές φορές.
Και τι ήταν εκείνο που σε κράταγε να μην το κάνεις;
Με κρατάει πάντα τα χιλιόμετρα που έχω κάνει σε αυτή τη δουλειά, το πείσμα μου αλλά και η προσωπική δουλειά πάνω στο τραγούδι. Έχω δουλέψει πάρα πολύ στο να βγω πάνω στη σκηνή και να είμαι ο εαυτός μου. Και φυσικά η μεγάλη αγάπη που έχω για το τραγούδι. Δε ξέρω πώς θα ήμουν αν σταματούσα το τραγούδι. Μου δημιουργεί όλο αυτό μια αμηχανία.
Θα πάρω ως αφορμή το νέο σου τραγούδι που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό από την Panik Platinum, «Άντρας είναι θα περάσει», θα ήθελα να μιλήσουμε για τις σχέσεις. Θεωρώ πως είναι ένα τραγούδι με το οποίο έχουν ταυτιστεί και θα ταυτιστούν και στο μέλλον πολλές γυναίκες.
Φυσικά και έχουν ταυτιστεί και θα ταυτίζονται γιατί έτσι είναι όταν μια σχέση τελειώνει: μας βαραίνει τον πρώτο καιρό, μετά χαλαρώνουμε, περνάει, ερωτευόμαστε έναν άλλον άνθρωπο και γίνεται κύκλος.
Προσωπικά οι σχέσεις με δυσκολεύουν, γιατί δημιουργώ γρήγορα και εύκολα προσδοκίες.
Μήπως είναι η ανάγκη σου να δεθείς με έναν άνθρωπο, η οποία σε οδηγεί να έχεις προσδοκίες;
Με ενδιαφέρει η συντροφικότητα. Δεν είχα ποτέ τον γάμο στο μυαλό μου ως αυτοσκοπό. Μου αρέσει η συντροφικότητα, να επικοινωνώ καθημερινά με κάποιον, να μοιραζόμαστε τα καθημερινά νέα μας. Να αισθάνομαι ότι ένας άνθρωπος νοιάζεται για μένα και δεν είναι κάποιος από την οικογένεια μου ή οι κολλητοί μου φίλοι. Θέλω να νιώθω την αγάπη και δεν το έχω πετύχει μέχρι σήμερα. Δεν έχει βρεθεί αυτός ο άνθρωπος που θα «κουμπώσω» μαζί του.
Τι πιστεύεις ότι δυσκολεύει τις σχέσεις σήμερα;
Σίγουρα το γεγονός ότι δε δίνουμε ο ένας στον άλλον τον χρόνο που πραγματικά χρειάζεται. Από την άλλη και η ευκολία που σκεφτόμαστε να βγάλουμε έναν άνθρωπο από τη ζωή μας όταν δούμε την πρώτη δυσκολία, χωρίς να προσπαθήσουμε να τον κατακτήσουμε, γιατί πολύ απλά σκεφτόμαστε: έλα μωρέ, θα έρθει μια άλλη, ένας άλλος. Δεν επενδύουμε πια στις σχέσεις μας.
Τι μαθήματα έχεις πάρει από τους χωρισμούς σου μέχρι σήμερα;
Το να μην πιέζω καταστάσεις, αλλά δεν μπορώ να σου πω ότι το καταφέρνω πάντα. Κάθε φορά δεν παίρνω την απόσταση που πρέπει ώστε να δίνω χώρο και χρόνο στους ανθρώπους για να δω και τις προθέσεις τους. Μπαίνω με τα μούτρα! Μπαίνω και αγαπάω! Είναι η επιθυμία να το ζήσω, έχω το πάθος. Προσπαθώ να το διορθώσω πάντως.
Ως παιδί τι θυμάσαι από τα Χριστούγεννα; Έγραφες γράμμα στον Άη Βασίλη;
Θυμάμαι όλες τις γιορτές των Χριστουγέννων να τις περνάμε στην αδερφή της μητέρας μου, στο Αγρίνιο, τον τόπο καταγωγής τους. Εκεί, στολίζαμε δέντρο και θυμάμαι να ξυπνάμε το πρωί και να έχουμε την ανυπομονησία να πάμε κάτω από το δέντρο να ανοίξουμε τα δώρα.
Τι εύχεσαι να σου φέρει το 2026;
Θα ήθελα να μου φέρει την μεγάλη επιτυχία για το νέο μου τραγούδι, «Άντρας είναι θα περάσει» και να καταφέρουμε με τους συνεργάτες μου στην Panik Records να κυκλοφορήσουμε μέσα στο 2026 ένα ολοκληρωμένο album. Θέλω το 2026 να με κάνει περισσότερο δημιουργική όσον αφορά τα επαγγελματικά μου. Επίσης, θα ήθελα μέσα στη νέα χρονιά να κάνω περισσότερα ταξίδια με τους φίλους μου.
