Συνέντευξη στη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Το όνομα του είναι συνώνυμο της ευγένειας και της καθαρότητας του λόγου. Ο Άρης Καβατζίκης εκτός από ένας πολύ καλός δημοσιογράφος με ιδαίτερη πένα στα περιοδικά και πάντα εύστοχη κρίση και σχόλιο στις τηλεοπτικές εκπομπές, είναι και ένας εξίσου πολύ καλός συνομιλητής. Ήδη 17 χρόνια στις τηλεοπτικές μας οθόνες, κάναμε μια διαδρομή στο πόσο μπορεί να τον έχει αλλάξει αυτή η διαδρομή, τα μαθήματα που μπορεί να έχει πάρει, καθώς και για το καθημερινό Buongiorno που μας λέει φέτος στο Mega.
Δεκαεπτά χρόνια στην τηλεόραση. Πόσο έχεις αλλάξει επαγγελματικά σε αυτή τη διαδρομή; Έχεις γίνει πιο σκληρός, ίσως πιο ορθολογιστής;
Θα έλεγα πως πλησίασα το κέντρο μου. Στο ξεκίνημά μου ήμουν πολύ αθώος για να αντιληφθώ τι ακριβώς συνέβαινε γύρω μου. Ό,τι μου έλεγαν το έκανα, χωρίς κρίση και διάκριση. Ωστόσο, όσο τα χρόνια περνούσαν διαμόρφωνα μια πιο καθαρή και σαφή άποψη για την τηλεόραση και τους ανθρώπους της. Σήμερα, πλέον, μπορώ να διακρίνω από απόσταση το ποιόν του καθενός και αντιλαμβάνομαι σε τι αποσκοπεί. Στη διαδρομή, λοιπόν, κατάλαβα μέχρι πού ακριβώς θα φτάσω και πού ακριβώς θα αποσυρθώ, χωρίς να προδώσω τα πιστεύω μου και την προσωπική μου ηθική. Δεν θα με χαρακτήριζα σκληρό, αλλά μάλλον πιο αποστασιοποιημένο, με την έννοια ότι δύσκολα θα αφήσω να περάσει κάτι αρνητικό από την επαγγελματική μου πραγματικότητα μέσα μου ώστε να αλλοιώσει την ψυχολογία μου.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή, έχεις να μου αναφέρεις καλές και ξεχωριστές στιγμές σου και ίσως κάποιες, που σε έφεραν σε άβολη θέση;
Για μένα κάθε καλή στιγμή είναι συνυφασμένη με τις συναντήσεις που είχα με ανθρώπους που εκτιμώ, σέβομαι και θαυμάζω. Καλές στιγμές είναι οι συναντήσεις με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, την Τάνια Τσανακλίδου, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τη Δήμητρα Γαλάνη, τον Δημήτρη Καταλειφό και τόσους άλλους μοναδικούς και αξιόλογους ανθρώπους. Σε άβολη θέση ερχόμουν συχνά-πυκνά, παλαιότερα, στις σχολιαστικές εκπομπές, ως άμαθος αρχάριος, που αναγκαζόμουν να κρίνω ανθρώπους, τους οποίους ουσιαστικά δεν γνώριζα, αλλά τους «αγαπούσαν» οι σκαλέτες των εκπομπών. Αυτό μαθαίνεις να το χειρίζεσαι με τα χρόνια και την εμπειρία, γιατί δυστυχώς όλοι μα όλοι έχουμε έρθει στη δυσάρεστη θέση να πούμε κάτι πικάντικο για να μείνουν ικανοποιημένοι οι παρουσιαστές και οι αρχισυντάκτες. Τα λάθη είναι μαθήματα, ευτυχώς όλο αυτό ανήκει στο παρελθόν και κοιμάμαι πλέον με τη συνείδησή μου ήσυχη.
Έχεις αναφέρει αρκετές φορές ότι ξεκίνησες επαγγελματικά από κάτι εντελώς διαφορετικό (σ.σ. ιταλική φιλολογία) και οδηγήθηκες στη δημοσιογραφία. Πιστεύεις ότι η ζωή ξέρει που μας πηγαίνει; Έχει το σχέδιο της για εμάς;
Δεν ξέρω αν είναι σχέδιο, αλλά σίγουρα είναι μονοπάτια στον κεντρικό οδικό μας άξονα. Όταν κάποιο μονοπάτι σου φαίνεται ενδιαφέρον και με βάθος, μη φοβηθείς να το περπατήσεις. Έτσι ένιωσα εγώ για τη δημοσιογραφία. Ήθελα να περπατήσω σε αυτήν, καθώς ένιωσα ότι μου ξυπνάει δημιουργικές πλευρές του εαυτού μου που ήταν ναρκωμένες και με έναν τρόπο αφυπνίστηκαν. Ευκαιρίες, θεωρώ, παρουσιάζονται σε όλους τους ανθρώπους. Το θέμα είναι να έχεις την κρίση ή και τη διαίσθηση να επιλέξεις εκείνες που θα σε οδηγήσουν ένα βήμα παραπέρα.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με ανθρώπους που συναντάς στη ζωή σου; Να τους έχεις γνωρίσει για κάποιο λόγο που τον συνειδητοποιείς αργότερα;
Όχι, δεν έχω συνειδητοποιήσει κάτι τέτοιο. Γενικά δεν θα με χαρακτήριζα μοιρολάτρη. Θεωρώ ότι τον δρόμο μας εμείς τον χαράζουμε και τους ανθρώπους που θέλουμε στο περιβάλλον μας εμείς τους προσκαλούμε ή αντίστοιχα μας ελκύουν. Συναντήσεις που άλλαξαν τη διαδρομή μου σαφώς και υπήρξαν, όπως εκείνη με την Ελένη Μενεγάκη. Αλλά τη στιγμή που συνέβαινε, γνώριζα ήδη πως κάτι αλλάζει ή πως κάτι ξεκινάει. Δεν χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να κατανοήσω τις σημαντικές συναντήσεις της ζωής μου. Θέλω να πω πως τις αντιλαμβανόμουν τη στιγμή που συνέβαιναν.
Όλα αυτά τα χρόνια και ως διευθυντής ενός μεγάλου διεθνούς τίτλου περιοδικού, φαντάζομαι έχει χρειαστεί να διαχειριστείς κρίσεις με τους καλλιτέχνες που φιλοξενούσε το έντυπο. Σου στοίχισαν αυτές οι κρίσεις προσθετικά μέσα στα χρόνια;
Φυσικά και διαχειρίστηκα κρίσεις, για τις οποίες, ως επί το πλείστον, δεν ευθυνόμουν. Εξώφυλλα κόπηκαν την τελευταία στιγμή, ισορροπίες καταστράφηκαν, άνθρωποι μπορεί να πληγώθηκαν. Αλλά και εγώ εκτελεστικό όργανο ήμουν, και όχι εκείνος που έπαιρνε την τελική απόφαση. Ωστόσο, ο μέγας κριτής, ο χρόνος, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και αποδείχτηκε περίτρανα ποιοι είχαν δίκιο και ποιοι έσφαλαν. Η παρουσία μου στον εργασιακό στίβο εδώ και αρκετά χρόνια αποδεικνύει πως δεν έκανα ποτέ τίποτε για να πλήξω την αξιοπρέπεια κανενός ανθρώπου.
Έχεις σκεφτεί πως κάποια πιο «ιδιωτικά» εξωφυλλα-αν θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω έτσι- με νέες σχέσεις, χωρισμούς, εγκυμοσύνες, σήμερα με άλλη εμπειρία και σκέψη, ίσως να μην τα επέλεγες να τα κάνεις;
Ενδιαφέρουσα ερώτηση, αλλά θα πρέπει να εξηγήσω κάτι σημαντικό. Σαφώς και οφείλουμε να σεβόμαστε τις ιδιωτικές στιγμές, αλλά σε εκείνα τα εξώφυλλα υπήρχε μία συνενοχή και ήταν συνέπεια μιας υπερπροβολής του εγχώριου star system. Η δεκαετία του ’90 είχε πολλή λάμψη, γέννησε σταρ και όλο αυτό το σύστημα ήθελε συνεχή τροφοδότηση. Έτσι, τα glossy περιοδικά αλλά και οι έλληνες celebrities έκλειναν συνωμοτικά το μάτι και «δημιουργούσαν» τα επόμενα εξώφυλλα. Δεν προσπαθώ να αγιοποιήσω την κατάσταση γιατί σαφώς έγιναν και ατοπήματα ή μπορεί να αποκαλύφθηκαν πράγματα που δεν έπρεπε. Σίγουρα οι παράπλευρες απώλειες δεν χαροποιούσαν κανέναν και ήταν το τίμημα εκείνης της ανεξέλεγκτης μανίας για την πρωτιά και την αποκλειστικότητα.
Πως είναι η αίσθηση που ξαναβρέθηκες με τη Φαίη Σκορδά έπειτα από πέντε χρόνια;
Χωρίς να ακουστεί παρεξηγήσιμο, εγώ τους ανθρώπους της τηλεόρασης τους αγαπώ και τους εκτιμώ περισσότερο όταν είμαστε εκτός εκπομπής και εκτός τηλεόρασης. Με τη Φαίη είχα δουλέψει για πέντε χρόνια και όταν σταμάτησε η συνεργασία μας, δεν σταμάτησε η σχέση μας. Η επαφή μας υπήρχε πάντα, η φιλία μας έμεινε ζωντανή και το επαγγελματικό μας φλερτ δεν σταμάτησε ποτέ. Με τη Φαίη νιώθω μια ζεστασιά και της έχω αδυναμία. Το πόσο θα κρατήσει αυτή η δεύτερη περίοδος συνεργασίας μας δεν το γνωρίζω. Και αυτός ο χρόνος θα το δείξει.
Άλλοι ρυθμοί φέτος στο πρωινό, διαφορετικοί από πέρυσι.
Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μία πολύ διαφορετική εκπομπή σε σύγκριση με το «Πάμε Δανάη», όπου βρισκόμουν για πέντε συνεχόμενα χρόνια. Αυτό που αποτελεί, για μένα τουλάχιστον, το πιο απαιτητικό κομμάτι της εκπομπής είναι η ενημέρωση που περιλαμβάνει πολλά κοινωνικά και δικαστικά θέματα, τα οποία μάλιστα αναλύονται σε βάθος. Είναι αυτό το νέο φορμάτ των εκπομπών που δεν μπορεί πλέον κάποιος να τις χαρακτηρίσει αμιγώς ψυχαγωγικές και έχουν έναν διαφορετικό βαθμό δυσκολίας.
Έχεις τρόπους αποφόρτισης μέσα στην ημέρα;
Φυσικά. Τη γυμναστική μου και πολλές θεατρικές παραστάσεις – μπορεί και τέσσερις μέσα στην εβδομάδα. Το θέατρο είναι μία διαδικασία που με κάνει να ξεχνιέμαι και να ταξιδεύω. Μπαίνω σε ένα διαφορετικό, κάθε φορά, σύμπαν και πάντα βγαίνω πιο πλούσιος από μία παράσταση. Αγαπάω επίσης τις σειρές, ελληνικές και ξένες, τόσο στην τηλεόραση, όσο και στις πλατφόρμες.
Καθώς το τεύχος μας θα κυκλοφορήσει μέσα στις γιορτές, τι ευχή θα έκανες για τον Άρη;
Θα μου ευχόμουν πέρα από την πολυπόθητη υγεία και την ψυχική γαλήνη και ηρεμία, να συνεχίσω να είμαι υπομονετικός, να μη χάνω την πίστη και την ψυχραιμία μου, αλλά κυρίως να μη χάνω τον εαυτό μου.
Είσαι από τους ανθρώπους που θέτουν νέους στόχους κάθε νέα χρονιά;
Θέτω πάντα νέους στόχους, αλλά όχι με αφορμή τη νέα χρόνια. Μπορεί να το κάνω σε ανύποπτο χρόνο. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας και να πυροδοτούν μελλοντικές αποφάσεις ή στόχους ζωής. Πιστεύω πως η ανοχή και η μη ανοχή σε πρόσωπα και καταστάσεις, οριοθετούν τη μελλοντική μας στάση ζωής και τους ανάλογους προσωπικούς και επαγγελματικούς στόχους.
