Αναζητά την κωμωδία, την οποία βρίσκει απελευθερωτική, όπως και η θεατρική της για φέτος ηρωίδα, η Μιραντολίνα. Μιλά με χαρά και ενθουσιασμό γι’ αυτή τη συνάντηση μαζί της, κι έτσι μας δόθηκε μια πολύ καλή αφορμή να μιλήσουμε για το πάντα διαχρονικό θέμα του έρωτα, του πάθους και των σχέσεων. Από την άλλη, η Βερόνικα Δαβάκη, όταν κατεβαίνει από τη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, είναι μια μαμά, η οποία αν και «control freak» στη δουλειά της, ως μαμά παραδέχεται πως θα ήθελε να είναι περισσότερο επιμελής.
Συνέντευξη στη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Φωτογράφος Ιωάννα Μορφίνου
Επέστρεψες φέτος στο Θέατρο Τέχνης, εκεί που σπούδασες υποκριτική, πάλι με έναν ρόλο-σύμβολο, μια δυνατή γυναικεία προσωπικότητα. Πριν από μερικά χρόνια, είχες υποδυθεί τη Μαρίκα Νίνου και τώρα γίνεσαι η Μιραντολίνα στη «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι και σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.
Δεν το είχα σκεφτεί, αλλά ναι, αυτές οι δυο γυναίκες έχουν αρκετές ομοιότητες. Είναι πολύ δυναμικές και οι δυο, ατρόμητες, δε μασάνε τα λόγια τους και διεκδικούν αυτό που θέλουν. Δε φοβούνται να ερωτευτούν, να παθιαστούν. Τη Μαρίκα Νίνου στην παράστασή μας την είδαμε σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, ενώ τη Μιραντολίνα τη βλέπουμε μέσα σε δυο ημέρες.
Εκτός από τα κοινά χαρακτηριστικά, είδες όμοιες αναφορές σε αυτές τις δυο γυναίκες;
Ξέρεις κάτι, τη Μαρίκα την είχα άμεσα συνδεδεμένη με το ρεμπέτικο τραγούδι και την εποχή εκείνη. Επομένως, αυτό και μόνο σε έβαζε σε μια παλέτα πολύ συγκεκριμένη. Εδώ, η Μιραντολίνα, έτσι τουλάχιστον όπως την έχω διαβάσει εγώ, είναι πιο αυθόρμητη και συνδεδεμένη με την παιδικότητά της. Με μια τρέλα θα έλεγα, πιο αγνή και «πειραχτική». Η Νίνου είχε όλο αυτό το φορτίο της Τέχνης της, της μουσικής της, της προσπάθειας για επιβίωση. Η Μιραντολίνα είναι με έναν άλλον τρόπο μαχήτρια.
Θα έλεγες πως η Μαρίκα Νίνου είχε περισσότερα σκοτάδια που «πολεμούσε» ενώ η ηρωίδα του Γκολντόνι έχει περισσότερο φως μέσα της;
Η ιστορία της η ίδια μπορεί να έφερε ίσως τα σκοτάδια. Η αρρώστια της, ο θάνατός της. Αλλά και η Μιραντολίνα έχει σκοτάδια, έχει φόβο. Φτάνει κάποια στιγμή να χάσει τον έλεγχο, δε ξέρει πού ακριβώς πηγαίνει το παιχνίδι. Είναι παιχνίδι που στήνει η ίδια, αλλά ξέρεις καμιά φορά, όταν στήνεις παιχνίδια, έρχεται η στιγμή που δεν ελέγχεις πια πού πάει. Μπορεί να είναι δικό σου, αλλά χάνεις τον έλεγχό του. Δε βρίσκω άλλα κοινά.
Η «Λοκαντιέρα» έχει σύγχρονες αναφορές: μισογυνισμός, πατριαρχική νοοτροπία.
Επίσης, τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, αλλά και τι ζητάει η κοινωνία από μια γυναίκα, πώς της «απαιτεί» να συμπεριφέρεται. Πώς απαιτεί να ερωτεύεται, να παντρεύεται… Πώς θέλουν οι άλλοι δηλαδή από εμάς να συμπεριφερόμαστε, κι αυτό είναι τρομερό. Πραγματικά, είναι δυνατόν να υπάρχουν κοινωνικές επιταγές για το πώς αισθάνεσαι;
Το βιώνουμε αυτό και σήμερα, στο 2026.
Μα φυσικά και υπάρχει αυτό σήμερα. Η παράστασή μας δεν εκτυλίσσεται τον 18ο αιώνα, είναι πολύ σύγχρονη. Βλέπουμε μια σύγχρονη Μιραντολίνα, μια σύγχρονη ερωτική σχέση, άχρονη κατά βάση. Θυμώνει όπως θυμώνει ένας σημερινός άνθρωπος, αντίστοιχα φλερτάρει. Επιστρέφοντας στις σύγχρονες αναφορές, κάτι που εμένα με συγκινεί απίστευτα είναι το πόσο φοβόμαστε τα μεγάλα συναισθήματα. Φοβόμαστε να συνδεθούμε και να αισθανθούμε βαθιά. Και ο έρωτας δεν αστειεύεται, είναι κάτι που σου γυρνάει τη ζωή ανάποδα.
Το έργο μας δίνει απαντήσεις γιατί συμβαίνει;
Μας δίνει και απαντήσεις και λύσεις και ελπίδα! Μ’ έναν τρόπο είναι ένα έργο που υπερασπίζεται το συναίσθημα του έρωτα και του πάθους. Μας δίνει την προτροπή του «μη φοβάσαι, προχώρα»!
Αν και έχεις μια ήρεμη και δομημένη οικογενειακή ζωή, έχεις καταλάβει και από τις συζητήσεις που κάνεις με το φιλικό σου περιβάλλον γιατί φοβόμαστε να νιώσουμε και να αφεθούμε;
Καταρχάς, η επιβίωση πια είναι πολύ δυσκολότερη. Αυτό μας αναγκάζει να έχουμε μια πολύ αυστηρή και δομημένη καθημερινότητα. Επομένως, με την είσοδο ενός άλλου ανθρώπου στη ζωή μας, αυτό θα αλλάξει. Μας αλλάζει τη σειρά μας, τις προτεραιότητές μας.
Ο άνθρωπος όμως που «εισβάλλει» αν θέλεις στη ζωή μας είναι επιλογή μας.
Είναι επιλογή μας, αλλά το θέμα είναι πόσο διατεθειμένοι είμαστε να κάνουμε πίσω στις προτεραιότητες και τις επιθυμίες μας; Την πρώτη περίοδο το αντικείμενο του πόθου σου γίνεται η απόλυτη προτεραιότητά σου, μετά όμως αυτό αλλάζει. Η δουλειά σου εξακολουθεί να τρέχει, υπάρχουν οι φίλοι σου. Πόσο διατεθειμένος είσαι εσύ αλλά και ο άλλος να δώσετε χώρο στην αυτονομία του ανθρώπου που έχει απέναντί του; Δεν είναι εύκολο.
Σίγουρα δεν είναι εύκολο, αλλά δεν πρέπει να γίνεται και απαγορευτικό για να μας κάνει να αφεθούμε σε μια σχέση.
Όχι, δεν είναι απαγορευτικό, είναι πολύ γλυκό και τρυφερό στο τέλος. Από την άλλη, ενδεχομένως να είμαστε και σε μια στιγμή ιστορικά που είναι η ώρα να αναθεωρήσουμε τις σχέσεις. Ίσως ένας γάμος με την έννοια που υφίστατο το 1970, 1980 να μην μπορεί να επιβιώσει στην κοινωνία του 2026 και να πρέπει να υπάρξουν αναπροσαρμογές. Η ελευθερία και το θάρρος να κάνεις αυτό που θέλεις είναι η λύση, χωρίς να υπολογίζεις κανέναν. Όμως δεν είμαστε πάντα τόσο δυνατοί. Είμαστε;
Η κωμωδία είναι ένα μέσο ανακούφισης και για σας τους ηθοποιούς, αλλά και για μας τους θεατές ώστε να αποσυνδεθούμε από οτιδήποτε δυσάρεστο;
Σίγουρα, εκατό τοις εκατό! Και επειδή μιλήσαμε για την ελευθερία, προσωπικά για μένα η κωμωδία είναι το πιο απελευθερωτικό, λυτρωτικό, ειλικρινές τοπίο που μπορεί να βρεθεί κανείς. Μπορείς να πεις τα πάντα με χιούμορ. Το χιούμορ είναι το ιδανικό μέσο για να πεις αυτό που θέλεις και ταυτόχρονα είναι και ένδειξη ευφυΐας.
Υπάρχει κάποια φράση της ηρωίδας σου που κάθε φορά που τη λες σκέφτεσαι ότι θα μπορούσε να είχε ειπωθεί στο σήμερα;
Στην παράστασή μας, οι μονόλογοι του Γκολντόνι, οι οποίοι είναι κλασικοί και απευθύνονται στο κοινό μιλώντας για τις σκέψεις τους, εμείς τα έχουμε κάνει ραπ τραγούδια. Αυτά τα ραπ τραγούδια σε ένα μεγάλο ποσοστό τα έχω γράψει εγώ. Όχι επειδή έχω πένα, απλώς μπαίνοντας στη διαδικασία να ερευνήσω την ηρωίδα μου και βασισμένη στο κείμενο του Γκολντόνι, έφερα στο σήμερα, σε μια μουσική φόρμα και γλώσσα πολύ σύγχρονη, αυτές τις σκέψεις. Η ουσία είναι ακριβώς η ίδια και δεν αλλάζει τίποτα! Δεν αλλάζει γενικά ότι φοβόμαστε να ερωτευτούμε. Ότι είμαστε εγωιστές και δε θέλουμε να εκτεθούμε στα μάτια του άλλου. Δεν αλλάζει ότι είμαστε συνέχεια κάτω από τα μάτια ενός κριτή είτε λέγεται γείτονας είτε κοινωνία, γονείς. Δεν αλλάζει ότι το διαφορετικό όλοι το λιθοβολούν. Η συμπερίληψη είναι πολύ δύσκολο πράγμα.
Έχουμε σύγχρονες Μιραντολίνες; Τις έχεις αναγνωρίσει;
Όλες ενδόμυχα την εμπεριέχουμε τη Μιραντολίνα, η καθεμία σε δικό της ποσοστό. Αλλά και η απόλυτη Μιραντολίνα σίγουρα υπάρχει γύρω μας.
Η τηλεόραση σε αφορά; Δεν σε αφορά; Δεν έχει τύχει μέχρι σήμερα;
Η αλήθεια είναι ότι την τηλεόραση τη φοβάμαι πάρα πολύ. Είμαι άνθρωπος control freak και το γεγονός ότι άλλος επιλέγει το πλάνο μου, άλλος τα ρούχα μου, όλα είναι έξω από εμένα, αυτό με τρομάζει πάρα πολύ! Επίσης με τρομάζει πως αυτό το οποίο δεν περνά από τον απόλυτο έλεγχό μου θα το δουν τόσοι πολλοί άνθρωποι. Στο θέατρο φυσικά και θα ακολουθήσω αυτό το οποίο μου έχει ζητηθεί, αλλά ξέρω και έχω τον έλεγχο.
Πώς αποσυνδέεσαι από έναν ρόλο ώστε να επιστρέψεις στην οικογένειά σου και στις υποχρεώσεις ενός παιδιού;
Ξέρεις τι παρατηρώ φέτος, που δεν το είχα σκεφτεί άλλοτε: ότι απορροφάται ο ρόλος. Επειδή για να παίξεις – τουλάχιστον στη δική μου λειτουργία – ψάχνεις τα στοιχεία αυτά που είναι του ρόλου κι εσύ καλείσαι να ερμηνεύσεις, κάπως τον απορροφάς. Όπως γίνεται με το άρωμα, το οποίο δε φεύγει, αλλά δεν είναι τόσο φρέσκο και έντονο μέχρι να τελειώσει η παράσταση.
Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να βελτιώσεις στη Βερόνικα και στη Βερόνικα ως μαμά;
Θα ήθελα να είμαι πιο ελεύθερη, να υπερασπίζομαι χωρίς φόβο την επιθυμία μου, όπως η Μιραντολίνα. Να λειτουργώ περισσότερο χωρίς να αυτολογοκρίνομαι.
Γιατί το κάνεις αυτό;
Γιατί αυτολογοκρίνομαι; Γιατί θέλω να με αγαπάνε. Όμως θέλω να το αλλάξω και να εμπιστευτώ ότι θα με αγαπάνε γι’ αυτό που όντως θέλω!
Και ως μαμά;
Θα ήθελα πάρα πολύ, αλλά νομίζω ότι δεν θα το καταφέρω ποτέ, να γίνω από εκείνες τις μαμάδες, τις συνεπείς, επιμελείς, που ξέρουν ακριβώς τι εργασίες έχει το παιδί για την επόμενη ημέρα στο σχολείο. Για παράδειγμα, είναι κάποιες φορές που ο μικρός μου υπενθυμίζει τις εκτός σχολείου δραστηριότητές του. Μια φορά μάλιστα, του έλεγα να πάμε βόλτα και μου απάντησε: «μαμά, δεν μπορούμε να πάμε βόλτα τώρα, έχω μάθημα, δεν το θυμάσαι;». Προσαρμόζονται τα παιδάκια.
