Την είδα πρώτη φορά στη σκηνή του θεάτρου Πορεία και μαγεύτηκα τόσο από τη δυναμική και την αισθαντικότητά της πάνω στη σκηνή, που αμέσως μετά το τέλος της παράστασης έψαχνα να μάθω για εκείνη. Πέρυσι, με εξέπληξε –για ακόμη μια φορά– ευχάριστα υποκριτικά με τον διπλό ρόλο της στη σειρά του Ertflix, «Απαραίτητο Φως», και φέτος είμαι σίγουρη πως θα είναι σαγηνευτική ως Σάρα στο θεατρικό «Άρωμα γυναίκας». Η Μαριάννα Πουρέγκα, εκτός από μια αξιόπρεπη ηθοποιός, είναι και μια ξεχωριστή προσωπικότητα.
Συνέντευξη στη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Δεν μπορώ να μην ξεκινήσω τη συζήτησή μας από τη θεατρική μεταφορά του έργου «Άρωμα γυναίκας». Πραγματικά, είναι μια ενδιαφέρουσα θεατρική πρόταση για εμάς τους θεατές, αλλά φαντάζομαι και για σένα ως ηθοποιό…
Πράγματι, μιλάμε εδώ για ένα πολύ όμορφο έργο, το «Άρωμα γυναίκας», μια θεατρική διασκευή βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζιοβάνι Αρπίνο «Το σκοτάδι και το μέλι», που ενέπνευσε μάλιστα και τις δύο γνωστές κινηματογραφικές ταινίες –την ιταλική με τον Βιτόριο Γκάσμαν και την, αρκετά παραλλαγμένη θα έλεγα, αμερικάνικη εκδοχή με τον Αλ Πατσίνο. Τη διασκευή στην παράστασή μας έχουν κάνει με μεγάλη φροντίδα και υπομονή η Αλεξάνδρα Αϊδίνη και ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης, ο οποίος μας σκηνοθετεί κιόλας. Νιώθω πολύ χαρούμενη, γιατί πρόκειται για ένα συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο έργο που μιλάει για την αναπηρία, για τη μοναξιά, την απόγνωση, την επιθυμία, τη φιλία, την ανάγκη να βρεις κάτι να σε φέρει ξανά στο «φως». Ένα έργο πολύ ρεαλιστικό ως προς τους στόχους και τις ποιότητές του, με πολύ χιούμορ, πολύ τρυφερό, με εξαιρετικά λεπτές ισορροπίες και αποχρώσεις για τον ηθοποιό. Νιώθω τυχερή, πολύ.
Η Σάρα που υποδύεσαι είναι μια νέα γυναίκα με το δικό της σύμπαν, όπως αντίστοιχα ήταν και η Σόνια, η ηρωίδα σου στο «Έγκλημα και τιμωρία», που είχες υποδυθεί πριν από δύο χρόνια. Σε γοητεύουν αυτές οι ηρωίδες ή πιστεύεις πως απλώς τις έλκεις;
Με γοητεύουν πολύ, ναι. Και είναι πολύ εύστοχη η σύγκρισή σας, γιατί και μέσα μου εξαρχής αυτές οι δύο ηρωίδες είχαν μια άρρηκτη σύνδεση. Εκ πρώτης, δεν μοιάζουν καθόλου. Η Σάρα, μεγαλωμένη στην Ιταλία, σε μια εύπορη οικογένεια, έχει σπουδάσει Ιατρική, έχει έναν αέρα μεσογειακό, ένα ταπεραμέντο εκτυφλωτικό θα λέγαμε, είναι ατρόμητη· ό,τι θέλει στη ζωή το καταφέρνει – ο κόσμος να χαλάσει.
Από την άλλη, η Σόνια είναι από τη Ρωσία, από πάμφτωχη οικογένεια, αμόρφωτη, αναγκάζεται να πουλήσει το κορμί της για να ζήσει τη μητέρα και τα αδέλφια της, αδύναμη, σχεδόν εξαϋλωμένη. Όμως ξέρετε τι ενώνει αυτές τις δύο γυναίκες; Η πίστη τους. Και δεν εννοώ απαραίτητα τη θρησκευτική. Η πίστη τους στον άνθρωπο. Η πίστη τους στην αγάπη και στο «θαύμα» που μπορεί να συντελεστεί όταν αποδέχεσαι τον Άλλον άκριτα, όταν αγαπάς και προσφέρεις στον Άλλον με όλη σου την καρδιά, όταν βλέπεις την ομορφιά που κρύβεται πίσω από τη φαινομενική σκληρότητα και άρνηση και καταφέρνεις να κάνεις τον Άλλον να μαλακώσει και να θελήσει να βγει από το σκοτάδι στο φως. Υπέροχες ηρωίδες, πολύ συγκινητικές. Ακριβώς γιατί στις μέρες μας τις συναντούμε όλο και πιο σπάνια. Αλλά υπάρχουν. Και θα υπάρχουν. Γιατί είναι κάποιες ψυχές που δεν μπορούν αλλιώς.
Η διαδικασία των προβών που βρίσκεστε τώρα, πώς είναι για σένα; Εννοώ, είναι μια διαδικασία αγχωτική; Δημιουργική;
Βρισκόμαστε σε μια άκρως δημιουργική και αγωνιώδη στιγμή ταυτόχρονα. Είναι η φάση που έχουμε στήσει το πρώτο σκιαγράφημα της παράστασης τεχνικά και τώρα μπαίνουμε σε λεπτομέρειες, εμβαθύνουμε σε στιγμές και συναισθήματα και σχέσεις και σιωπές και όλα αυτά τα ζωτικής σημασίας στοιχεία που κάνουν μια παράσταση να απογειωθεί ή όχι. Και με αυτόν τον υπέροχο θίασο, δεν έχω παρά να προσδοκώ την απογείωση!
Σε μια παλιότερη συνέντευξή σου είχες αναφέρει πως είχες μια συστολή, ντροπή, στο να στείλεις το βιογραφικό σου σε σκηνοθέτες. Και επειδή αρκετοί συνάδελφοί σου έχουν μιλήσει για τη συστολή τους, που τους οδήγησε στο θέατρο, θα ήθελα να μου πεις αν η σκηνή και οι ρόλοι που υποδύεσαι πάνω σε αυτήν δρουν απελευθερωτικά για εσένα.
Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια έμφυτη συστολή απέναντι σε συνθήκες έκθεσης, άλλοι μικρότερη, άλλοι μεγαλύτερη. Άλλος ντρέπεται να πει την ηλικία του, άλλος ντρέπεται να πει από πού κατάγεται, άλλος ντρέπεται να ζητήσει δουλειά, άλλος να πει στον ταξιτζή να τον αφήσει λίγο πιο κάτω κι όχι εδώ, άλλος ντρέπεται να εκφράσει τον έρωτά του, άλλος να μιλήσει μπροστά σε κόσμο κι άλλος ντρέπεται να υπάρξει πάνω στη σκηνή. Οι ρόλοι όμως, ναι, εν δυνάμει, μπορούν να λειτουργήσουν απελευθερωτικά, ακριβώς γιατί λες λόγια κάποιου άλλου· δεν είσαι ακριβώς εσύ εκείνη τη στιγμή, δεν εκτίθεται η δική σου ζωή και προσωπικότητα. Το σώμα σου ναι, είναι εκεί και η φωνή σου και η ψυχή σου, αλλά όλα αυτά τα κατευθύνεις και τα βάζεις σε μια λίγο μετατοπισμένη ράγα, αυτή του ρόλου. Προσωπικά, όσο πιο «κόντρα» ρόλο έχω να διαχειριστώ, τόσο πιο πολύ απελευθερώνομαι, ακριβώς γιατί πρέπει να μετατοπιστώ πολύ από τη συνήθειά μου, την τάση μου, και να ανακαλύψω αντιθετικές δυνάμεις του εαυτού μου.
Γενικά, τι δρα απελευθερωτικά για τη Μαριάννα; Τι σε κάνει να αισθάνεσαι ελεύθερη;
Το να λέω τη γνώμη μου ελεύθερα. Το να λένε και οι άλλοι τη γνώμη τους ελεύθερα. Το να δουλεύω, να ζω, να υπάρχω σε ένα περιβάλλον ασφαλές, στοργικό, ανθρώπινο, γάργαρο. Το να μη φοβάμαι. Οι φίλοι μου. Ο χορός. Οι αγκαλιές διαρκείας. Ο έρωτας. Τα ταξίδια. Η θάλασσα. Πάντα η θάλασσα.
Ζούσες για 15 περίπου χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου και σπούδασες στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, και τα τελευταία 3 χρόνια, αν δεν κάνω λάθος, είσαι στην Αθήνα. Έχεις συνηθίσει τους ρυθμούς της; Μπήκες στο κλίμα της;
Προσπαθώ πολύ. Κι ομολογώ πως δεν τα έχω καταφέρει ακόμη. Οι ρυθμοί της δουλειάς είναι καταιγιστικοί· ευτυχώς από τη μία, αλλά από την άλλη δεν έχω καταφέρει ακόμη να γνωρίσω την πόλη όπως θα ήθελα, να περπατήσω, να την ανακαλύψω. Και δεν βλέπω όσο συχνά θα ήθελα τους φίλους μου. Η επαγγελματική ζωή επικρατεί αυτή τη στιγμή επί της κοινωνικής, προσωπικής· αλλά δεν ανησυχώ, θα έρθουν όλα, ώρα την ώρα, μέρα τη μέρα.
Έχεις κάνει στέκια στην Αθήνα ή μέρη που σου αρέσει να περπατάς, να ξεχνιέσαι;
Μου αρέσει να περπατάω στο Πεδίον του Άρεως, που είναι κοντά στο σπίτι μου, όπως και στον Εθνικό Κήπο. Στέκια δεν θα έλεγα ότι έχω ανακαλύψει ακόμη. Μένω στην Κυψέλη· τα μαγαζιά τριγύρω είναι μια παρηγοριά για μένα, όταν έχω ελάχιστο χρόνο να βγω. Θα τα μάθω όλα λίγο λίγο, πού θα πάει;
Το να φύγεις από ένα μέρος που ζεις μόνιμα και έχεις τις συνήθειές σου, για να πας σε ένα άλλο, δεν κρύβει μέσα του έναν συναισθηματικό ξεριζωμό;
Απόλυτα. Τη βίωσα πολύ έντονα την αλλαγή αυτή. Και νιώθω ότι ποτέ δεν θα την αφήσω εντελώς πίσω μου. Πώς θα γινόταν, εξάλλου; Έζησα τόσα πράγματα εκεί. Μου λείπουν πολλά πράγματα της Θεσσαλονίκης, με βασικότερο το ότι περπατούσα κι έβλεπα θάλασσα. Όσο για τους ανθρώπους που μου λείπουν… Αχ!
Σ’ ένα επάγγελμα με συνώνυμο την ανασφάλεια, σκέφτηκες ποτέ να τα παρατήσεις;
Έχω ξαναπεί ότι η περίοδος που φοιτούσα στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ ήταν μια ζόρικη περίοδος για μένα, με πολλές οικονομικές δυσκολίες· κι εκεί υπήρξε μια στιγμή που σκέφτηκα να τα παρατήσω. Ευτυχώς, αυτό κράτησε για λίγο, με τη στήριξη των δικών μου ανθρώπων. Έκτοτε έχω σταθεί τόσο τυχερή στη δουλειά αυτή κι έχω δουλέψει τόσο σκληρά για να καταφέρω όσα κατάφερα, που δεν χρειάστηκε να μου ξαναπεράσει από το μυαλό. Κι εύχομαι να μην χρειαστεί ποτέ ξανά.
Προτεραιότητα για σένα είναι η δουλειά ή η Μαριάννα;
Δύσκολη ερώτηση, σκληρή η απάντηση. Τα τελευταία τρία χρόνια που ήρθα στην Αθήνα, νιώθω ότι προτεραιότητα έχει η δουλειά, γιατί η Αθήνα είναι μια πολύ δύσκολη κι απαιτητική πίστα σε ό,τι αφορά τη δουλειά μας, και νιώθω πως πρέπει να αποδείξω από την αρχή στους ανθρώπους εδώ τι αξίζω. Κάπως, όμως, έχω πάντα γύρω μου και μέσα μου ένα αδιόρατο φίλτρο αυτοπροστασίας και αυτοφροντίδας του εαυτού μου, ακόμη κι αν τρέχω πανικόβλητη όλη μέρα.
Την κωμωδία τη σκέφτεσαι; Την «φλερτάρεις»;
Πάντα ήθελα, πάντα θέλω και πάντα θα θέλω να κάνω κωμωδία. Περιμένω τη στιγμή που κάποιος θα δει τον κλόουν που κρύβω μέσα μου.
Τι όμορφο και καλό θα έλεγες ότι σου έχει φέρει η ενασχόλησή σου με την Τέχνη;
Μου έχει μάθει να παρατηρώ βαθύτερα τους ανθρώπους γύρω μου, να αντιλαμβάνομαι πιο ολιστικά τα πράγματα, τις συμπεριφορές, τα βλέμματα, να διαβάζω πίσω από τις λέξεις. Με έχει φέρει σε πιο ουσιαστική σύνδεση με τον εαυτό μου. Με έχει μάθει να νιώθω ευάλωτη και να είμαι εντάξει με αυτό. Να αγαπώ τα λάθη.
