Συνειδητοποιημένος γι αυτό που είναι και αυτά που θέλει στη ζωή του. Αγωνιστής στη δουλειά του από την πρώτη μέρα που ξεκίνησε έως σήμερα, δουλεύοντας non stop. Ο Αποστόλης Τότσικας είναι ο συνομιλητής που θα ήθελες να έχεις απέναντι σου και να μιλάτε ασταμάτητα για τα πάντα πολύ απλά, διότι για το καθετί, το έχει μελετήσει και έχει επιχειρηματολογία που σε αφοπλίζει.
Συνέντευξη στη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Ξέρω ότι ξεκινάω κοινότυπα, αλλά δεν μπορώ να μη ρωτήσω για την 3η επιτυχημένη σεζόν της σειράς της ΕΡΤ1, «Ηλέκτρα».
Είναι μεγάλη επιτυχία αυτό που έχει γίνει και είμαστε όλοι πολύ χαρούμενοι και συνεχίζουμε.
Έχω πάντα την απορία, όταν ξεκινάτε κάτι καινούργιο οι ηθοποιοί, σκηνοθέτες, γενικά όλοι οι συντελεστές, έχετε την καλύτερη διάθεση γι αυτό, αλλά η ανταπόκριση του κοινού είναι αβέβαιη. Πώς αισθάνεστε όταν αυτό που ετοιμάσατε βρίσκει θερμή ανταπόκριση;
Δυστυχώς αυτή είναι η φύση του καθημερινού. Από εκεί και πέρα, όταν το ensemble είναι δεμένο και αγαπημένο, δε σε νοιάζει το outcome των πραγμάτων.
Δεν μπαίνετε ποτέ στη διαδικασία να σκεφτείτε πως αφού κάνουμε μια δουλειά με τόση διάθεση και δίνομαι σε αυτό, γιατί να μην έχει την ανταπόκριση.
Μα αυτό εμπεριέχεται μέσα στο ρίσκο της δουλειάς, Ό,τι και να κάνεις, εκ των πραγμάτων το καθημερινό θα ανοίξει αρκετά ως ιστορία, δεν θα είναι πάντα εύκολο. Από τη στιγμή όμως που λέμε το «ναι» για να προχωρήσουμε, προχωράμε όλοι μαζί. Εμείς πάντως είμαστε μέσα στα καλά δεδομένα της σειράς.
Έχετε ξεκινήσει να σκέφτεστε, το πώς θα είναι η καθημερινότητα σας μετά το τέλος της σειράς; Αυτός ο αποχωρισμός με τους συγκεκριμένους ανθρώπους.
Και πάλι έτσι έχουμε συνηθίσει σε αυτή τη δουλειά. Στην αρχή υπάρχει ένα συναισθηματικό δέσιμο, μια δύσκολη αποκόλληση, αλλά με τα χρόνια πρέπει να προχωράμε, να εξελισσόμαστε. Αυτό «προστάζει» η δουλειά μας. Καλό είναι να αλλάζουμε συνεργάτες, να γνωρίζουμε άλλους ανθρώπους, να βλέπουμε και την οπτική άλλων συντελεστών για το πώς βλέπουν τη δουλειά. Αυτό σε βοηθάει κι εγώ δεν έχω τέτοια κολλήματα, τα έχω ξεπεράσει.
Υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό του ήρωα σας, που θα λέγατε «ναι, αυτό θα ήθελα να το έχει ο Αποστόλης».
Αυτή τη στιγμή, με την πορεία που έχει ο ήρωας μου, δεν βρίσκω κάτι να πω. Είναι πολύ μπερδεμένα τα πράγματα.
Αναφερθήκατε νωρίτερα στο γεγονός ότι επιζητάτε να αλλάζετε τους συνεργάτες σας. Και κοιτώντας κάποιος την πορεία σας, μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει αυτό, καθώς έχετε συνεργαστεί από τον Γιάννη Φέρτη και τον Bob Wilson μέχρι πολύ πρόσφατα τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Τι σας έχει διδάξει ο καθένας χωριστά;
Τα πάντα, καθώς μιλάμε για τεράστιες προσωπικότητες και οι τρεις τους. Από τον καθένα έχεις να πάρεις κάτι και πάντα είναι σαν να κάνεις σεμινάριο υποκριτικής μέσα από αυτές τις δουλειές. Δουλεύοντας με αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν-οι δυο είχαν καθώς δεν είναι πια στη ζωή- αυτή την τεράστια εμπειρία και σε αγκαλιάζουν, σε αγαπούν και σου χτυπούν την πλάτη λέγοντας σου «προχώρα φίλε, πας καλά, το έχεις», δεν υπάρχει καλύτερη ανταμοιβή από αυτό. Όταν μάλιστα αυτοί οι άνθρωποι είναι ινδάλματα σου, δεν είναι μόνο φοβεροί στη δουλειά τους, αλλά και απίστευτα καλοί άνθρωποι. Είναι «χορτασμένοι» άνθρωποι, γιατί τους μη «χορτασμένους» ανθρώπους τους φοβάμαι. Μάλιστα, είναι τρεις άνθρωποι πολύ μπροστά και από την προηγούμενη γενιά, τη δική μου γενιά, ακόμη και την επόμενη γενιά. Συγκεκριμένα, ο Γιώργος Κωνσταντίνου είναι θησαυρός! Προσωπικά, αν ήμουν παραγωγός ή σκηνοθέτης, θα έκανα σκοπό της ζωής μου να τον έχω συνέχεια στη δουλειά μου. Είναι ένας καταπληκτικός άνθρωπος και ηθοποιός. Όποιο ηλικιακό χάσμα μπορεί να υπάρχει, με τον Γιώργο Κωνσταντίνου πιστέψτε με, δεν υφίσταται!
Τι είναι αυτό που «φοβάστε» στους μη «χορτασμένους» ανθρώπους;
«Φοβάμαι» την μικρότητα αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι διψούν να κάνουν κάτι και στο τέλος δεν το κάνουν με τον σωστό τρόπο.
Ο ηθοποιός πρέπει να δοκιμάζει όλα τα είδη στη δουλειά του ακόμη κι αυτά που πιστεύει ότι δεν του ταιριάζουν;
Στη δουλειά που κάνουμε, επειδή το λένε αρκετοί συνάδελφοι αυτό, αλλά και ο κόσμος, δεν υπάρχει το «σου ταιριάζει». Αυτό μπορεί να σταθεί μόνο αν έχει δουλέψει πάρα πολύ πάνω σε κάτι συγκεκριμένο, και ο άλλος δεν μπορεί να δεχτεί κάτι άλλο παρά μόνο ότι σου ταιριάζει. Αυτή την επεξήγηση μπορώ να τη δεχτώ. Όμως θέλει εκπαίδευση και από τους άλλους που πλαισιώνουν τη δουλειά, από τους παραγωγούς, τους σκηνοθέτες. Δεν έχω δει έναν σκηνοθέτη κινηματογράφου να έρθει στο θέατρο και να δει και κάτι καινούργιο, κάτι φρέσκο. Θεωρώ λοιπόν ότι όλοι είμαστε για όλα, αρκεί να υπάρχει θέληση για εξέλιξη. Στην πολεμική τέχνη του brazilian jiu jitsu γράφουν: «leave your ego outside», αυτό λοιπόν πρέπει να γίνεται και στους ηθοποιούς και τους σκηνοθέτες και με όλους. Όταν λες κάτι και το λες πραγματικά για την προώθηση της δουλειάς και το καλύτερο, θα πρέπει να συμφωνούμε όλοι και όχι να κάνουμε κόντρα μόνο και μόνο επειδή ήταν άλλου ιδέα. Θα πρέπει να υπάρχει ροή και αποδοχή στα πράγματα, απέναντι σε όλα. Να μπορείς να κάνεις πίσω γιατί αυτή η ιδέα πραγματικά μπορεί να μας βοηθήσει όλους στη δουλειά.
Μα έτσι έρχεται και η εξέλιξη που αναφέραμε στην αρχή της κουβέντας μας. Όμως, αρκετοί είναι οι ηθοποιοί και μπορεί να το έχετε νιώσει κι εσείς, που αισθάνονται ασφάλεια σε συγκεκριμένα καλούπια.
Από την ημέρα που τελείωσα τη δραματική σχολή και έπειτα, δεν με ενδιέφερε καθόλου να έχω safe zone. Διότι όταν τις δημιουργείς, μετά παγιώνεσαι και «πεθαίνεις» σαν καλλιτέχνης. Το θέμα είναι να πηδάς χωρίς αλεξίπτωτο και να περιμένεις να έρθει κάποιος να σε σώσει με ένα άλλο αλεξίπτωτο. Αυτή είναι η δουλειά μας. Η δουλειά μας είναι ένα ρίσκο και δεν το καταλαβαίνουν πολλοί στον χώρο.
Η θεατρική σας διαδρομή είχε σκαμπανεβάσματα;
Ήταν σε μια ροή γιατί όμως εγώ δεν το άφησα. Δεν σταμάτησα ποτέ να δουλεύω από τη στιγμή που βγήκα από τη σχολή. Συνεχόμενα επί 23 χρόνια, δουλεύω σε θέατρο, τηλεόραση, σινεμά. Είμαι σε αυτό το mode. Το επάγγελμά μας είναι καθαρά πρακτικό: όσο δουλεύεις τόσο γίνεσαι καλύτερος και ακονίζεις τα όπλα σου, είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να έχεις μια ροή. Είτε όντας σε μια παραγωγή είτε προσπαθώντας να επενδύσεις στην καριέρα σου βάζοντας χρήματα για κάτι δικό σου.
Θα επενδύατε χρήματα ως παραγωγός σε μια δική σας δουλειά;
Θα το ήθελα πάρα πολύ, αν είχα ένα καλό εισόδημα το οποίο θα μου επέτρεπε να μπορώ να πάρω και τα ρίσκα μου ως παραγωγός. Σαν σκηνοθέτης όμως, θα ήθελα. Θέλω πολύ να σκηνοθετήσω στον κινηματογράφο, γιατί τον αγαπώ. Ένας από τους λόγους για τους οποίους ήθελα να γίνω ηθοποιός ήταν ο κινηματογράφος. Λάτρευα πάντα το θέατρο λόγω του πατέρα μου και μεγαλώσαμε με τον αδερφό μου μέσα στο θέατρο, αλλά το σινεμά είναι ο μεγαλύτερος μου έρωτας.
Ο κινηματογράφος πάντως στην Ελλάδα έχει σκαμπανεβάσματα.
Το σινεμά στην Ελλάδα έχει πρόβλημα. Έχει, αν θέλεις, έναν ομφάλιο λώρο ο οποίος δεν έχει κοπεί και είναι συγκεκριμένοι άνθρωποι που δεν τον έχουν κόψει. Αρχίζει πλέον και «κλείνει» ο κλοιός, όπως συνέβαινε παλιά στο θέατρο, όπου υπήρχαν οι ταμπέλες «εμείς κάνουμε Τέχνη». Το ίδιο θεωρώ ότι συμβαίνει πια και στο σινεμά. Πρέπει να ανοίξει το σινεμά και να αφήσουν και άλλους ανθρώπους να δουλέψουν σε αυτό και σε διαφορετικά είδη. Έχουμε απίστευτα αξιόλογους καλλιτέχνες που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από εκείνους που δουλεύουν στο εξωτερικό. Το θέμα είναι να γίνονται παραγωγές και να μπορούν να πληρώνονται καλά οι ηθοποιοί. Το κράτος πρέπει να αρχίσει να δίνει χρήματα στην Τέχνη. Δε γίνεται να χαντακώνουν την Τέχνη στο μέρος όπου γεννήθηκε!
Τεράστια συζήτηση αυτή.
Νομίζω ότι πια, δεν θα πρέπει να είναι τεράστια συζήτηση. Βλέπουμε να γίνονται σκάνδαλα και διαφθορά και η Τέχνη έχει πάει περίπατο.
Ποιος σκληρός κριτής ποιος είναι; Ο ίδιος σας ο εαυτός; Οι δικοί σας άνθρωποι;
Ο ίδιος μου ο εαυτός. Έχω πάντα έναν κριτή μέσα μου, δυστυχώς, προσπαθώ να τον αποβάλλω αλλά θεωρώ πως αυτό με κάνει καλύτερο. Με κάνει να μην είμαι λιγότερος από αυτό που πρέπει να είμαι στη δουλειά μου. Δεν μπορώ να το ανεχτώ αυτό, θα με βασάνιζε πάρα πολύ αν ήμουν «λίγος». Έχουμε τη δύναμη και τη δυνατότητα να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας πάντα.
Τι σας φοβίζει σε σχέση με τα παιδιά σας στις μέρες μας;
Τα πράγματα είναι σε τεράστια παραδρομή. Έχει αρχίσει το παράλογο να γίνεται λογικό. Βλέπω ότι έχουμε μπει μετά τον COVID σε μια τέτοια διαδικασία, που φοβάμαι την παραπληροφόρηση και τη βία ανηλίκων. Υπάρχει μια έξαρση της βίαιης τάσης και πιστεύω πως τα περισσότερα νεύρα και η βίαιη τάση των παιδιών, προέρχεται από τα social media, διότι είναι εθισμός. Αυτό που βλέπω λοιπόν, είναι πως πρέπει να γίνω μια σπίθα προστασίας για τα παιδιά μου. Να προσπαθήσω να τους δώσω όσο καλύτερα εφόδια γίνεται για να είναι καλύτεροι άνθρωποι. Πρέπει να δίνουμε αγάπη. Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη δύναμη.
