Είναι ακούραστος επαγγελματικά, αφού καταφέρνει να ισορροπήσει τα γυρίσματα για τη νέα σειρά του ΑΝΤ1, «Κρίνο και Αγκάθι», τις παραστάσεις για την 6η σεζόν του «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» στο θέατρο «Άλφα» και την συμπαρουσίαση μαζί με τη Ζωή Κρονάκη, στο «Καλημέρα, είπαμε;» στην ΕΡΤ. Και τα τρία τα απολαμβάνει το ίδιο, κι αυτός ουσιαστικά είναι και ο σημαντικός παράγοντας, όπως παραδέχεται ο ίδιος, που μπορεί και αντέχει να ανταποκρίνεται. Εξομολογητικός και στέρεος, ο Τάσος Ιορδανίδης είπε χωρίς περιστροφές τις αλήθειες του.
Συνέντευξη στη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Τα τελευταία τρία χρόνια θα έλεγα πως βρίσκεσαι σε μια έντονη επαγγελματική εγρήγορση: παρουσίαση με το «Καλημέρα, είπαμε;» στην ΕΡΤ, γυρίσματα-φέτος για το «Κρίνο και αγκάθι» στον ΑΝΤ1, και για 6η χρονιά θεατρικά με το «Θέλω να σου κρατάω το χέρι». Πώς τα ισορροπείς και πώς αντέχεις;
Θα έλεγα πως παίζει πολύ σημαντικό ρόλο το γεγονός ότι βρίσκομαι σε εγχειρήματα και επαγγελματικές παρέες που μου αρέσουν πάρα πολύ. Αισθάνομαι όμορφα και ασφαλής μέσα σε αυτά, επομένως αυτό μου δίνει και την απαιτούμενη ενέργεια για να αντεπεξέρχομαι. Χαίρομαι για τις δουλειές που κάνω και στις οποίες είμαι κομμάτι τους, κι αυτό ταυτόχρονα μου δίνει και ενέργεια.
Δεν έχουν υπάρξει στιγμές τα τελευταία χρόνια με όλα τα παραπάνω στην επαγγελματική σου ζωή, που να έχεις πει: «τελευταία χρονιά, του χρόνου δεν θα τα κάνω όλα μαζί». Έχεις μπει ποτέ στον πειρασμό αυτής της σκέψης;
Η αλήθεια είναι πως όχι, ακριβώς για τον λόγο που σου ανέφερα πριν. Βέβαια, ποτέ δε ξέρεις πως έρχονται τα πράγματα. Μπορεί σωματικά, πραγματικά να μην μπορώ να ανταπεξέλθω, οπότε να μου επιβληθεί από τον ίδιο μου τον εαυτό να πρέπει να χαλαρώσω και να αφήσω κάτι.
Αν και επανέρχεσαι με την ίδια εκπομπή και θεατρικά στην ίδια παράσταση για 6η χρονιά, παρόλα αυτά, νιώθεις κάθε φορά ότι μπαίνεις σε κάτι καινούργιο;
Ανανεώθηκα πάρα πολύ ψυχικά, σωματικά και πνευματικά με την περιοδεία της παράστασης μας το καλοκαίρι. Επομένως έρχομαι με όρεξη για τη σεζόν που θα ξεκινήσει και δεν έχεις άδικο, η εκπομπή, «Καλημέρα, είπαμε;», είναι ανανεωμένη-όχι σε ό,τι αφορά τα πρόσωπα γιατί είμαστε μια παρέα που έχουμε δέσει και έχουμε δέσει με όλα τα παιδιά και την συντακτική ομάδα-αλλά έχει ανανεωθεί όσον αφορά το στούντιο, την εικόνα και κάποια μικρά πράγματα στη σκαλέτα της εκπομπής, που αν θέλεις, έχουν ουσιαστικά εξελιχθεί από πέρυσι. Τώρα για το «Θέλω να σου κρατάω το χέρι» είναι τέτοια η φύση της παράστασης και επειδή βασίζεται σε μια ελευθεριότητα την οποία την έχουμε επιβάλλει, αν θες, και οι δυο μας επί σκηνής, ανανεώνεται και η παράσταση λοιπόν, χρόνο με το χρόνο, καθώς είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Καταλήγοντας λοιπόν θα σου πω, πως ναι, νιώθω πως μπαίνω σε καινούργια μονοπάτια και με τα δυο εκ των τριών εγχειρημάτων με τα οποία καταπιάνομαι φέτος και ας είναι τα δυο γνώριμα από παλιά.
Σε ό,τι αφορά την εκπομπή, θα μπεις στη διαδικασία να ψάξεις για θέματα, θα πάρεις τηλέφωνα αν χρειαστεί το ο,τιδήποτε ή είσαι πιο διακριτικός και τα αφήνεις όλα αυτά στη δημοσιογραφική ομάδα, η οποία κατέχει και καλύτερα αυτό το κομμάτι.
Ακριβώς επειδή το κατέχει πολύ καλύτερα η δημοσιογραφική ομάδα, απ’ ότι εγώ, προτιμώ να το χειρίζεται εκείνη. Προφανώς θα εκφράσω την άποψη μου, θα στείλω τις ιδέες μου, αλλά θα το θεωρούσα πολύ αμετροεπές, έχοντας μια τόσο έμπειρη ομάδα και όλα τα παιδιά που είναι τόσο καλά στη δουλειά τους, να αραδιάζω κι εγώ με το τσουβάλι. Όμως από την άλλη μεριά, έχω κι εγώ ενεργό ρόλο και τα παιδιά από την άλλη, με ρωτούν την άποψη μου. Και η αλήθεια είναι επειδή γνωριζόμαστε πολύ καλά-μπαίνουμε αισίως στον 3ο χρόνο, μια κοινή στρατηγική, αν θέλεις, έχει μπει στο DNA όλης της ομάδας. Υπάρχει κοινή αισθητική.
Τα βράδια τηλεοπτικά θα σε βρίσκουμε στη σειρά του ΑΝΤ1, «Κρίνο και αγκάθι».
Το «Κρίνο και Αγκάθι» θεωρώ πως είναι μια πάρα πολύ ωραία σειρά εποχής, μ’ ένα πολύ καλό και δυνατό σενάριο, κι αυτό δεν το λέω όπως μπορεί να το πούμε πολλές φορές τετριμμένα, νομίζω πραγματικά πως θα κρατήσει πολύ καλή παρέα στον τηλεθεατή και μια υπέροχη σκηνοθεσία από τον Ανδρέα Μορφονιό. Το καστ είναι πραγματικά πολύ ωραίο και έχουμε ήδη αρχίσει να αναπτύσσουμε κώδικα αυτό το διάστημα που δουλεύουμε. Ξέρεις είναι πολύ σημαντικό να αισθάνεσαι ότι εφάπτονται η αισθητική σου και με τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Είναι πολύ ωραία συγκυρία όταν με την ομάδα με την οποία συνεργάζεσαι και με τους ηθοποιούς συγκεκριμένα είτε σε μια σειρά είτε σε μια θεατρική παράσταση είτε κινηματογραφική ταινία, έχεις αναπτύξει πολύ καλή επικοινωνία και αυτό θεωρώ ότι θα αποτυπωθεί και στο γυαλί.
Είναι η πρώτη φορά που κάνεις σειρά εποχής;
Έχω ξανακάνει μια μικρή συμμετοχή όταν είχα πρωτοβγεί από τη δραματική σχολή, στον «Γιούγκερμαν, αλλά τόσο ενεργή συμμετοχή είναι πρώτη φορά.
Είναι διαφορετική η υποκριτική σας προσέγγιση ή δεν παίζει κανένα ρόλο αυτό στον ηθοποιό;
Συζητούσα κάτι με τον Στέλιο Μάϊνα και μου ανέφερε κάτι πολύ ωραίο, καθώς λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν κατάφερα να παραβρεθώ στην παρουσίαση του πρώτου επεισοδίου, αλλά ο Στέλιος μου είπε πως αυτό το οποίο βγαίνει, είναι αυτή η αίσθηση που έχουμε κι εμείς κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Τόσο λόγω σκηνοθεσίας αλλά και λόγω κειμένου θυμίζει πολύ έντονα ότι απορρέει η συγκεκριμένη σειρά από λογοτεχνικό κείμενο. Τώρα αν αυτό επιβάλλει κάποιον άλλον κώδικα υποκριτικής, σίγουρα δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε στον κώδικα μας κάποιες σύγχρονες συμπεριφορές.
Θα σε γυρίσω στο θεατρικό, «Θέλω να σου κρατάω το χέρι», το οποίο νιώθω μετά από έξι χρόνια που ανεβαίνει, ότι είναι μια ιστορία που γίνεται ο καθρέφτης μας, γι αυτό και το κοινό θέλει να βλέπει και προφανώς να ξαναβλέπει.
Πιστεύω πως για άλλους περισσότερο και για άλλους λιγότερο, βρίσκει στοιχεία και της δικής του ζωής, αυτό τουλάχιστον μας λένε αυτά τα πέντε χρόνια και που μπαίνουμε τώρα στον έκτο, αλλά και στην περιοδεία αυτό μας έλεγαν οι άνθρωποι που μας τίμησαν με την παρουσία τους. Αλλά και κάτι άλλο, το οποίο θεωρώ πως είναι ένα «τραβηχτικό» αν θέλεις στοιχείο για την παράσταση μας, είναι ο σκηνικός κώδικας που έχει επιλέξει η Θάλεια της υποκριτικής, προσπαθούμε κάθε βράδυ να μην εκφραζόμαστε θεατρικά, με τον τρόπο που έχει συνηθίσει ο άλλος, αλλά σαν πραγματικά να βρισκόμαστε σε ένα δωμάτιο ημιδιαμονής εκείνη τη στιγμή. Κι αυτό που μας λένε, είναι πως συνυπάρχουν με ισορροπία το χιούμορ και οι συγκινησιακές στιγμές.
Πιστεύεις πως υπάρχει κάτι που το θέατρο μπορεί να πει σήμερα πιο καθαρά, απ’ ότι μπορεί να το θέσουμε σε μια συζήτηση;
Πάντα στο θέατρο υπάρχει ένα άλλοθι, γιατί είμαστε και σε μια εποχή, που κυριαρχεί ένας φόβος έκφρασης, υπάρχει μια τρομοκρατία όσον αφορά την έκφραση, αν θέλεις. Γιατί ίσως φοβάσαι μην κακοχαρακτηριστείς, μην έρθεις σε αντιπαράθεση ή μην πληγούν, αν θες, κεκτημένα σου. Το θέατρο νομίζω είναι ένα άλλοθι, όπως ήταν ανέκαθεν.
Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που έχεις υποδυθεί και κατάλαβες εκ των υστέρων, ότι σου έμαθε κάτι για τον Τάσο;
Σε όλους τους χαρακτήρες έχει συμβεί αυτό που λες, σε άλλους λιγότερο και σε άλλους περισσότερο. Συναντιόμαστε μ’ έναν ρόλο και από εκεί και πέρα για να τον υπηρετήσουμε χρησιμοποιούμε τα δικά μας ψυχικά και σωματικά μέσα. Επομένως, ερχόμαστε σε επαφή με τον εαυτό μας, μέσα από συγκεκριμένες συνθήκες.
Είναι παγίδα να καταλάβει ένας ηθοποιός ότι ξέρει να παίζει καλά, ότι είναι καλός ηθοποιός;
Δεν είναι παγίδα, είναι απαγορευτικό! Κι αν νιώσει ότι αντιλαμβάνεται κάτι τέτοιο, κατευθείαν θα πρέπει να στρίψει το τιμόνι 180 μοίρες. Τουλάχιστον εγώ το χρησιμοποιώ πολύ αυτό. Από εκεί που ήμουν, λόγω του νεαρού της ηλικίας και μιας μεγαλύτερης ημιμάθειας, όχι πως τώρα είμαι λιγότερο ημιμαθής απλώς οι εμπειρίες της ζωής με έχουν κάνει λίγο πιο στέρεο στη γη, την βλέπω αυτή τη διαφορά σε μένα. Η αμφισβήτηση του εαυτού σου μόνο μπροστά μπορεί να σε πάει, κι εγώ αυτό το κάνω πλέον καθημερινά και σε όποιο εγχείρημα. Δουλεύω περισσότερο και πάνω στην ουσία της δουλειάς. Και να σου πω την αλήθεια μου κιόλας, και το εννοώ. Αισθάνομαι συνεχώς ότι δεν ξέρω την όποια αξία μου.
Δεκτό αυτό που λες, αλλά κάποιες φορές δε νιώθεις την ανάγκη να πεις στον εαυτό σου ότι κάτι το έκανες καλά. Είσαι διαρκώς σε μια αμφισβήτηση και σε μια ανασφάλεια;
Ναι είμαι συνεχώς, αλλά χωρίς αυτό να καταπίνει την καθημερινότητα μου, που είναι και πιο ουσιαστικό μέρος της ζωής μου. Δε μου «τρώει» το σαρκίο μου η δουλειά. Την αγαπάω πάρα πολύ, και με βοηθά επίσης πολύ αυτή η αυτοαμφισβήτηση.
Τώρα τελευταία έχω διαπιστώσει πως μέσα από τα social media έχεις γίνει εξωστρεφής και μοιράζεσαι με άνεση προσωπικές στιγμές με τη Θάλεια και τα παιδιά σας και στιγμές με χιούμορ που σε κάθε οικογένεια υπάρχουν. Αυτό έγινε φυσικά ως μια πτυχή του Τάσου που ήθελες να μοιραστείς;
Ναι νομίζω πως έχω απενεχοποιηθεί σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό σε ό,τι αφορά αυτό το κομμάτι, γιατί από την ημέρα που μπήκα στον επαγγελματικό στίβο έγινα κάπως κλειστός. Φορούσα εγώ ο ίδιος στον εαυτό μου προσωπεία από ανασφάλεια, καθώς θεωρούσα ότι θα μπορούσαν να με οδηγήσουν καλύτερα επαγγελματικά. Αυτό φυσικά καθρεφτιζόταν και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που τότε ήταν στα σπάργανα. Τώρα είμαι πολύ πιο αυθόρμητος, ισχύει. Δεν ντρέπομαι τόσο πολύ, και θα έλεγα πως έχει βοηθήσει πολύ η παρουσίαση σε αυτό το κομμάτι και επίσης η περίοδος του κορονοϊού που για μένα ήταν ολοκληρωτικά μια φάση επαναπροσδιορισμού και χαίρομαι, αν θες, που έχω έρθει σε επαφή με τα χρόνια που ήμουν παιδί με τους φίλους μου και εκφραζόμουν πολύ πιο ελεύθερα. Από εκεί και έπειτα, ακόμη και κάποιες αυθόρμητες κινήσεις που κάνω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο πρώτος που θα μπει στη διαδικασία να με «κράξει» είμαι εγώ ο ίδιος. Δεν πονάει βέβαια τόσο πολύ, πονάει τόσο όσο…
Τα παιδιά σας οδεύουν προς την εφηβεία.
Ο Δάνος θα γίνει 14 ετών τον Γενάρη και η Νάγια τον Νοέμβριο θα γίνει 10 ετών.
Σου έχουν κάνει ερωτήσεις ή έχουν θέσει συζητήσεις που σε έχουν φέρει σε δύσκολη θέση;
Πολλές φορές έχει συμβεί αυτό, αλλά όταν έρχομαι σε αυτή την άβολη θέση, κερδίζω χρόνο και είμαι ειλικρινής. Τους λέω πως χρειάζεται να επεξεργαστώ το ζήτημα το οποίο μου αναφέρουν και τους ζητάω χρόνο για να τους δώσω την απάντηση που θεωρώ ότι πρέπει να τους δώσω.
