Ίσως τελικά, αυτή να είναι και η μεγαλύτερη γοητεία της: ότι δεν προσπαθεί να χωρέσει σε μια συγκεκριμένη εικόνα ούτε να παρουσιάσει μια εκδοχή του εαυτού της που θα είναι αρεστή σε όλους. Μιλάει για όσα την απασχολούν, γελάει με όσα μπορεί και δεν φοβάται να παραδεχτεί πως υπάρχουν και μέρες που τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Είτε μέσα από τη μουσική της είτε μέσα από τα βίντεο και όλες τις άλλες δημιουργικές της δραστηριότητες, αυτό το οποίο φαίνεται να την ενδιαφέρει περισσότερο είναι η επικοινωνία με τους ανθρώπους και η ανάγκη να μοιράζεται μαζί τους κάτι αληθινό. Αυτή είναι η πολυτάλαντη Χρυσηίδα Γκαγκούτη!
Συνέντευξη στη Μαρένα Καδιγιαννοπούλου
Photographer Ιωάννα Μορφινού
MUA & Hair Stylist Σεμίνα – Στέλλα Γκίτση
Την Χρυσηίδα Γκαγκούτη έντυσε η Klelia Andrali
Ευχαριστούμε πολύ το The Alex, Monte Kastella για τη φιλοξενία
Καταρχάς, θέλω να μου πεις, πώς είσαι αυτή την περίοδο. Σε τι φάση επαγγελματική σε πετυχαίνουμε;
Αν μπορούσα να περιγράψω αυτήν την περίοδο της ζωής μου θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα συναισθηματικό roller coaster ή το τρενάκι του τρόμου! Εν πάση περιπτώσει. Πολύ δυνατές συγκινήσεις, αρκετή θλίψη, επαναδιαπραγματεύσεις, συνειδητοποιήσεις, δημιουργικότητα. Όλα αυτά μαζί τους τελευταίους μήνες κοντεύουν να με βγάλουν εκτός εαυτού ή εκτός της πραγματικότητας την οποία είχα χτίσει μέχρι σήμερα. Ωστόσο πάντα μετά την βροχή βγαίνει το ουράνιο τόξο και σιγά σιγά καταλαγιάζει η ένταση. Επαγγελματικά ειδικά, τώρα που πλέον φτιάξαμε την δική μας φωλιά -κοινώς το καινούργιο μας στούντιο- αποτελεί τρομερή δημιουργική αφετηρία για όλα τα project που κάνουμε μέχρι σήμερα αλλά και καινούργια που έχουμε έμπνευση να δοκιμάσουμε. Το ίδιο συμβαίνει και με την μουσική αυτήν την περίοδο. Τολμηρές δοκιμές, αλλαγές και καινούργια τραγούδια. Πιστεύω πως όλα είναι για καλό!
Για κάποιον που δεν σε έχει παρακολουθήσει αρκετά μέσα από τις συνεντεύξεις σου, και έχει δει κάποια πράγματα μέσα από το διαδίκτυο, τι θα ήθελες να γνωρίζει πρώτα;
Καταρχάς, είναι πάρα πολύ πιθανό κάποιος να μην με γνωρίζει και τυχαία να έχει δει αποσπάσματα από πράγματα που κάνω. Είναι πάρα πολύ λογικό λοιπόν, να του έχει δημιουργηθεί ένα μεγάλο ερωτηματικό ή ακόμη και μια γνώμη που να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αυτό όμως που θα ήθελα να γνωρίζουν οι άνθρωποι είναι πως σηκώνω απολογητικά τα χέρια ψηλά λέγοντας: «Με συγχωρείτε, δεν ήρθα να ενοχλήσω, μια βόλτα πέρασα να δω τι κάνετε». Και πράγματι αυτός είναι ο ρόλος που θα ήθελα να έχω. Να περνάω μια διαδικτυακή βόλτα απ το σπίτι σας, να σας χαρίζω ένα χαμόγελο και να φεύγω. Δεν ήρθα να ενοχλήσω, ήρθα να απαλύνω κάποιες ψυχές, μαζί και την δική μου. Γι αυτό και ό,τι κάνω σαν δραστηριότητα, είτε τραγούδι, είτε βίντεο, είτε ραδιόφωνο είτε γέλια, έχουν όλα στόχο το γέλιο, την αποσυμφόρηση, την συγκίνηση, γενικώς την χαρά. Αν θέλεις να νιώσεις κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται ποτέ να ξέρεις το ποια είμαι. Αρκεί μόνο να έρθεις μια στιγμή και να «αλληλοθεραπευτούμε».
Αν μπορούμε να ξεχωρίσουμε δυο χαρακτηριστικά σου από την πρώτη επαφή μαζί σου, σίγουρα θα λέγαμε το χιούμορ και την αμεσότητα σου. Είναι όμως στοιχεία, τα οποία χαρακτηρίζουν την καθημερινότητα σου ή υπάρχουν και πλευρές που αφήνεις να δουν μόνο πολύ δικοί σου άνθρωποι;
Φυσικά το χιούμορ και η αμεσότητα χαρακτηρίζουν την καθημερινότητα μου γιατί αυτά ρυθμίζουν την επικοινωνία μου από παιδί. Με το χιούμορ, την ειλικρίνεια και την καλή προαίρεση είναι όλα πιο εύκολα. Για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα, όλα δυσκολεύουν όταν χρειάζεται να επικοινωνήσω με άλλους τρόπους από αυτούς που έχω μάθει ή επιθυμώ. Κι εκεί είναι που έρχονται τα σκοτάδια μου και οι δικοί μου άνθρωποι έρχονται σε επαφή και με μια άλλη εκδοχή μου.
Θα ήθελα να σε γυρίσω λίγα χρόνια πίσω, στην Έδεσσα. Πώς θυμάσαι τον εαυτό σου τότε, τι θυμάσαι να ονειρεύεται η Χρυσηίδα;
Αν και πολλές φορές έχω επισημάνει πως ποτέ δεν είχα όνειρα, ίσως αυτή η ερώτηση μου δίνει την ευκαιρία να αποσαφηνίσω απ την θεωρία. Σαν παιδί όσο με θυμάμαι αλλά και σαν ενήλικας όσο με γνωρίζω, πάντα με αφορούσε το σήμερα και το πολύ κοντινό αύριο παρά το μέλλον. Πάντα πολλοί φίλοι, μια φοβερή ανάγκη να αποκαλύπτω κάθε πράγμα που έκανα ή σκεφτόμουν, μια προσεκτική επαφή με το απαγορευμένο γιατί είχα την ανάγκη να πάρω μια γεύση από όλα. Σαν να κυνηγούσα μια ζωή να μεγαλώσω, να μάθω, ώστε να μπορώ να έχω άποψη, να μιλήσω να είμαι μια, όπως με αποκαλούν οι φίλοι μου, «σοφή χελώνα». Κάτι που ήταν μάταιο γιατί μου στέρησε αρκετή παιδικότητα αλλά νοηματοδοτηθηκε φτιάχνοντας έναν «γιουτιουμπίστικο» παρουσιαστή. Όπως σου έλεγα και στην αρχή λοιπόν, δεν είχα ποτέ όνειρα ή στοχοθεσίες για να μπορώ να απολαμβάνω λιγάκι το «τώρα» μιας και το μυαλό μου ούτως ή άλλως με κρατά απασχολημένη μόνιμα με πολλές σκέψεις και αυτοαμφισβητησεις. Το άγχος για το μέλλον το έχω ήδη. Ο,τιδήποτε με τίτλ,ο απλώς μου φέρνει μεγαλύτερες προσδοκίες. Και οι μεγάλες προσδοκίες πάντα ξέρουμε ότι φέρνουν απογοήτευση. Ξέρεις τι λέω λοιπόν; Να μου λείπει!
Υπήρξε κάποιο έναυσμα που θα έλεγες ότι σε ώθησε να εκφράζεσαι δημιουργικά;
Δεν υπήρξε κάποιο έναυσμα για δημιουργική έκφραση. Έτσι γεννήθηκα. Και είναι αστείο, μα έτσι γεννήθηκα. Βγήκα μέσα από την μαμά μου σε στάση Superman με το ένα χέρι ψηλά. Η υπερβολή στην έκφραση υπήρχε απ τον αμνιακό σάκο. Η οικογένεια κι ο περίγυρος μου είναι υπερβολικός σε όλα του. Σε χιούμορ, σε θεατρικότητα, σε συναισθήματα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα λοιπόν στο extra. Η δημιουργικότητα στην έκφραση είναι η ανάγκη να αλλάξει λίγο η επόμενη μέρα απ την προηγούμενη.
Είχες προσδοκίες όταν ξεκίνησες στο YouTube να μοιράζεσαι τη δουλειά και την προσωπικότητα σου με τον κόσμο ή ήρθε ξαφνικά; Δεν υπήρχε καν κάτι τέτοιο στο μυαλό σου;
Είχα τόση ζέση να μοιραστώ, να ακουστώ και να ακούσω που αν δεν υπήρχε το YouTube , εικάζω ότι θα έβγαζα τελάλη στην πλατεία του χωριού ή θα έφτιαχνα τραπέζι podcast στο καφενείο της.
Έχει αλλάξει η σχέση σου με την εικόνα σου μέσα στα χρόνια; Υπάρχει κάτι που σήμερα «αγκαλιάζεις» ενώ παλιότερα δυσκολευόσουν να το αποδεχτείς;
Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει η σχέση μου με την εικόνα μου μέσα στα χρόνια. Για την ακρίβεια δεν ξέρω αν κάποιος αυτό που βιώνω θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει αλλαγή. Τα baby steps σε μια διαδικασία αυτοβελτίωσης συνήθως ο κόσμος τα κατακρίνει ή τα χλευάζει. Η απάντηση που θα δώσω αξίζει σε αυτόν τον κάποιον που βιώνει ίδια συναισθήματα με μένα. Δεν αγάπησα το σώμα μου παραπάνω ανά τα χρόνια γιατί τώρα το είδα. Τα τελευταία χρόνια βρήκα το θάρρος να κοιτάξω ολόκληρο το σώμα μου στον καθρέφτη. Να με αναγνωρίσω, να δω τα σημάδια του. Μέχρι μεγάλη ηλικία το απέφευγα, το φοβόμουν, έβαζα αυτό το ζήτημα κάτω από το χαλί. Δεν ευχαρίστησα ποτέ το σώμα μου που με κουβάλησε, δεν ξύπνησα ποτέ σκεπτόμενη να το φροντίσω δίνοντας του αυτά που χρειάζεται εκείνο κι όχι το μυαλό μου. Τα τελευταία δύο χρόνια άρχισα να έχω αγαπητική σχέση με το σώμα μου και σιγά – σιγά να πετυχαίνω την απώλεια, την εκγύμναση, την εκτίμηση. Συνήθως οι άνθρωποι διαχειρίζονται αυτές τις καταστάσεις γρήγορα, αποτελεσματικά με μια πιο άμεση και μονοδιάστατη προσέγγιση. Εγώ ξέρω πως το παραπάνω βάρος στην δική μου ζωή αποτελεί οχυρό και αυτοάνοσο από παιδική ηλικία. Είναι μια συνθήκη που μόνο αργά, σταθερά και με αγάπη μπορώ να καταφέρω.
Κεφάλαιο κριτική: ξεχωρίζεις αυτή που μπορεί να σε πάει παρακάτω από εκείνη που μπορεί να σε πληγώσει;
Καμία κριτική είτε καλοπροαίρετη, είτε κακοπροαίρετη, δεν μπορεί να με πάει παρακάτω ή παραπάνω. Είμαι ένας άνθρωπος που αν σκεφτεί να κάνει κάτι, σημαίνει πως η επιλογή έγινε αισθαντικά. Λειτουργώ αποκλειστικά με έμπνευση και ένστικτο γι αυτό και ποτέ δεν αναφέρω σε κανέναν την φράση «ποια είναι η γνώμη σου», όταν θέλω να κάνω ή έχω κάνει κάτι. Γιατί για μένα η κριτική χωρίς να την ζητήσω είτε μου κόβει τα φτερά, είτε με αφήνει αδιάφορη. Πάντως σίγουρα δεν με καλυτερεύει. Η έμπνευση απ την άλλη, δηλαδή μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση όταν παρουσιάζω κάτι, μου κάνει πολύ πολύ καλό. Πόση διαφορά έχει η φράση «δεν μου άρεσε καθόλου αυτό» με εκείνη που λέει «τι ωραία ιδέα που θα ήταν αν έκανες και αυτό»; Η πρόταση είναι έμπνευση, η κριτική είναι σκοτεινή και πολλές φορές ούτε ο ίδιος ο πομπός μπορεί να αποσαφηνίσει αν πράγματι την εννοεί ή αν την εξέφρασε για χίλιους άλλους προσωπικούς λόγους.
Η αναγνωρισιμότητα σου έφερε αλλαγές;
Η όποια αναγνωρισιμότητα βιώνω έφερε εξυγίανση κάποιων πληγών μου. Έχω αναφέρει και στο παρελθόν, ο λόγος για τον οποίο έχω ανάγκη να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο με οποιοδήποτε μέσο , είναι γιατί πολλές φορές η αγάπη που λαμβάνω μου θυμίζει πως θα έπρεπε να συμπεριφέρομαι εγώ στον εαυτό μου. Οι άνθρωποι μου δείχνουν τον τρόπο και τον λόγο , εγώ έχω χρέος στον εαυτό μου να το λάβω υπόψιν και να καλλιεργήσω κι εγώ ανάλογα αγαπητικά συναισθήματα για μένα. Αυτό το αλισβερίσι μου φτιάχνει την καθημερινότητα ακόμη και την ίδια την ζωή. Η μοιρασιά αγάπης και ενέργειας. Όσο ρομαντικό ή λίγο μπορεί να ακούγεται. Τι να κάνουμε, σήμερα θα μοιράσω την αλήθεια μου.
Τι είναι αυτό που σου δίνει η μουσική και δεν το βρίσκεις σε κανέναν άλλον τρόπο έκφρασης;
Η μουσική δεν μου δίνει τίποτα που φαντάζεται κάποιος που με παρακολουθεί στα social media. «Την βλέπω σαν φίλη» και όχι σαν ερωμένη μου. Μοιράζομαι αυτό που θέλω να πω μέσω εκείνης, ντύνω τα συναισθήματα μου όπως θέλω κάθε στιγμή αλλά δεν με ορίζει, δεν ζω για εκείνη, ούτε αν την χάσω, θα χαθώ. Με συντροφεύει για να επικοινωνώ και είμαι εντάξει με αυτό. Δεν την μελετάω, δεν την λατρεύω σαν Θεό. Έχει μπει friendzone.
Ως νέος άνθρωπος που πραγματικά ζεις μέσα στην κοινωνία, τρομάζεις με όλα αυτά που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας;
Ως νέος άνθρωπος ματαιώνομαι καθημερινά με όσα συμβαίνουν στην κοινωνία. Και το γεγονός ότι δεν μπορώ άμεσα να το αλλάξω με στρεσάρει και με πληγώνει σε αληθινά πρακτικό επίπεδο. Προσπαθώ με κάθε κακή είδηση η σκέψη να κάνω στο μυαλό μου μια όμορφη εικόνα και να αποφύγω να κλάψω. Ιδίως όταν σκέφτομαι πόση βία υπάρχει εκεί έξω αυτήν ακριβώς στην στιγμή σε όλο τον κόσμο στους ανθρώπους, στα ζώα στην φύση. Δεν ξέρω πως να διαχειριστώ την σύγχυση, φροντίζω κάθε μέρα να κάνω μια καλή πράξη για να νιώθω ότι συνέβαλλα έστω και λίγο στην κατάσταση.
Πώς ορίζεις εσύ το μια «καλή ζωή»;
Ένα μεγάλο σπίτι στην φύση, αγάπη, φίλοι, ζώα, μια καθημερινότητα χωρίς ιδιαίτερα άγχη και μια δουλειά ευχάριστη όπως τώρα. Κι αυτό είναι το πιο ρομαντικό που έχω ευχηθεί σε αυτήν την ζωή και το εύχομαι μάλιστα και σε όποιον το επιθυμεί.
