Ανάμεσα στις ειδοποιήσεις που δεν σταματούν να αναβοσβήνουν και στις υποχρεώσεις που στοιβάζονται η μία μετά την άλλη, γεννιέται ένα είδος κόπωσης δύσκολο να περιγραφεί. Δεν αφορά μόνο το σώμα. Είναι βαθύτερη. Είναι η εξάντληση του νου.
Η σύγχρονη ζωή μάς έχει μάθει να αντιδρούμε ασταμάτητα. Να απαντάμε, να τρέχουμε, να προλαβαίνουμε. Κι έτσι περνούν οι ώρες γεμάτες κίνηση, αλλά χωρίς ξεκάθαρη πορεία.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, εμφανίζεται μια απλή — σχεδόν προκλητικά απλή — πρόταση: κράτησε μία ώρα την ημέρα προστατευμένη. Μία μόνο ώρα. Αντιμετώπισέ τη σαν προσωπικό καταφύγιο.
Αφιέρωσέ τη αποκλειστικά σε ό,τι έχει ουσιαστική αξία για εσένα. Ο λεγόμενος «κανόνας των 60 λεπτών» δεν υπόσχεται μαγικές λύσεις ή άμεση επιτυχία. Προτείνει κάτι πιο γειωμένο και, ίσως γι’ αυτό, πιο ριζοσπαστικό: κάθε μέρα, για μία ώρα, αποσυνδέσου από τον θόρυβο. Άφησε στην άκρη το κινητό. Σταμάτα τις διακοπές.
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της εποχής μας είναι η πεποίθηση ότι το να είμαστε συνεχώς απασχολημένοι σημαίνει ότι προοδεύουμε. Η αδιάκοπη εναλλαγή μικρών καθηκόντων δημιουργεί μόνο την ψευδαίσθηση παραγωγικότητας. Στην πράξη, διασπά τη σκέψη. Ο εγκέφαλος δεν προλαβαίνει να εμβαθύνει, να οργανώσει, να δημιουργήσει. Έρευνες στη γνωστική λειτουργία δείχνουν πως μία ώρα ουσιαστικής συγκέντρωσης μπορεί να αποδώσει περισσότερο από μια ολόκληρη μέρα γεμάτη διακοπές.
Όσοι ενσωμάτωσαν αυτή τη συνήθεια μιλούν για παρόμοια αποτελέσματα: μέσα σε λίγες εβδομάδες, η εικόνα καθαρίζει. Εκκρεμότητες που λιμνάζουν για μήνες κλείνουν. Ιδέες που έμεναν ξεχασμένες βρίσκουν επιτέλους χώρο να αναπτυχθούν.
Ο χρόνος δεν αυξάνεται. Αλλάζει όμως η αξία του.
Δοκίμασέ το.
